7.4.15

Μαργαρίτες

Το μόνο που θέλω είναι (να βλέπω) μαργαρίτες.
Μαργαρίτες σαν αυτές στην ετικέτα της κασέτας στο Κασετόφωνο.
Μαργαρίτες άσπρες, άσπρες σαν τη μισή γάτα του σπιτιού μας - του κήπου μας εν πάση περιπτώσει. 
Άσπρες όπως κι η πούδρα που έχω σκορπίσει στην κουζίνα για να σκοτώσω τα μυρμήγκια που μας επισκέφτηκαν χωρίς την άδειά μας.

Εγώ, μικρή δολοφόνος, κι οι τύψεις μου.

Κι εσύ μια απ'τα ίδια. Κι εσύ, μα και το φέισμπουκ σου. Και το σκάιπ σου. Και το γυμναστήριό σου, όπου δε γράφτηκα για να σε προφυλάξω - για να σε φυλάξω πριν. Πριν. (Πριν από τι;) Μετά. (Μετά από τι;) Εις αεί. Εις τον αιώνα τον άπαντα. Αμήν.

Έχω μια πληγή στον ουρανίσκο μου που με πονάει. Δεν ξέρω πως προκλήθηκε. Ελπίζω όμως σύντομα να γιάνει.