7.2.15

The ungodly, unlawful, unrighteous one

Ένα βήμα μπροστά κι τρία πίσω. Όσο πιο γενναίο, όσο πιο αποφασιστικό, όσο πιο ικανοποιητικό είναι το βήμα προς τα μπροστά, τόσο πιο μεγάλα είναι τα βήματα προς τα πίσω. Μία, δύο, τρεις δρασκελιές, με οδηγούν πίσω στην αρχή.

Φτιάχνω σενάρια. Ιστορίες φανταστικές, για αγρίους. Και, αφού τα φτιάξω, τα ντύσω και τα στολίσω, τα κοιτώ κι απογοητευμένη -μα κυρίως θυμωμένη- και τα πετώ στον κάδο των αχρήστων.

Επικαλούμαι τον Διόνυσο to banish my sorrow, γιατί είμαι πιστή του υπηρέτρια και πρώτη σέρνω το χορό και τις Βακχικές τελετουργίες, πρώτη ξεριζώνω τη σάρκα του Πενθέα για να παίξουν με αυτήν οι Μαινάδες, και πετώ τα εντόσθιά του και τρώω την καρδιά του. Κι ύστερα μιλώ, μιλώ σε κάθε γλώσσα, και ψέλνω ύμνους καταστροφής και πόνου. Γι'αυτό ελπίζω ότι θα έρθει ο Διόνυσος, the god whose sphere it is to put an end to cares, ότι θα έρθει και θα με λυτρώσει.

Μα αντί να έρχεται σε μένα, θέτει άλλους ως προτεραιότητα. Φεφέ, μου ψιθυρίζει, πολλές του Θείου οι μορφές. Με αγγίζει και λάμπω για λίγο, ολόχρυση σαν κι εκείνον, κι ολόλαμπρη κάνω ένα γενναίο, αποφασιστικό κι ικανοποιητικό βήμα προς τα μπροστά. Κι ύστερα πέφτει η χρυσή μου μάσκα, και για να την ξαναβρώ προχωρώ προς τα πίσω. Μία, δυο, τρεις δρασκελιές.

Απόσταση

Πάμε στις παραστάσεις με μια μέρα διαφορά.