16.5.15

Post-mortem

Χτες, λοιπόν, ένιωσα ότι μπήκε η άνοιξη.

Και σήμερα τραγουδούσα Edith Piaf, περνώντας κάτω από το τούνελ, κι η φωνή μου αντηχούσε.

Κι ο ήλιος ζέσταινε τις σκέψεις μου και μού έκλεινε τα μάτια, για να βλέπω μέσα στο πηχτό σκοτάδι κάτω από το άπλετο φως ό,τι επιθυμώ!

2 σχόλια:

  1. Να γραψεις ενα ποστ στο οποιο να λες τι ειδες! :) Ωραιο blog , ωραιο post και ωραιο.. γενικοτερα! Εχω διαβασει κι αλλα, αλλα νομιζω πρωτη φορα σχολιαζω κατι. Μου αρεσε και το πρωτο-πρωτο-πρωτο post!!! Του 2010. Το "Πες μου κάτι". Χαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ πολύ, msydepree!!! Το σχόλιό σου μού έφτιαξε τη μέρα (και με επέστρεψε -με ντροπή μεγάλη- στα ποστ του '10, χαχα)!
    Σε διαβάζω κι εγώ τώρα!... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή