16.5.15

Σαν τους τρελούς στο πανηγύρι των τρελών

Τρία ποτήρια κρασί κι ένα ουίσκι αργότερα, είχα έρθει στα συγκαλά μου. Το στομάχι μου δεν πονούσε πια, μα οι ενδόμυχες σκέψεις (που συνήθως παραμένουν καταχωνιασμένες) αναδύονταν.
Ίσως αυτά τα δύο πάνε παρέα.
Κάπως με κοιτούσες, κάπως σε κοιτούσα. Κάτι μου έλεγες, κάτι σου έλεγα. Άλλα λόγια. Έτσι μόνο αγαπιόμαστε. Διαφορετικά... ποιος ξέρει;! Είμαι άλλωστε -κι εγώ, όπως κι εσύ- σπάνιος τύπος προσωπικότητας - το είπε το τεστ. Το τεστ ξέρει, μα δε μας εξηγεί!
Κι ύστερα βγήκαμε από το μπαράκι και μας έπιασε το ψιλόβροχο στο δρόμο της επιστροφής. Το μυαλό σου κινούνταν με αστραπιαίους ρυθμούς, περνώντας άτακτα από το ένα θέμα στο άλλο, κι οι σκέψεις ειπώνονταν όλο και πιο άναρθρα, λεπτό το λεπτό.
Κι εγώ, πάντα, στα συγκαλά μου - τα μέσα, έξω. Τα πάνω, κάτω.
Κι ύστερα, βρεθήκαμε στα σκαλάκια. Πάνω στα καφετιά πλακάκια, νοτισμένα από τη βροχή... Μύριζε Βερολίνο.
Κι άρχισαν οι εξηγήσεις, οι επεξηγήσεις. Ζωγραφίσαμε αυτό το μέλλον που και οι δύο βλέπουμε (αμέ, προσβλέπουμε), που δε γίνεται ποτέ παρόν.

Ξέρεις κάτι; Ίσως και να σε ερωτεύτηκα ξανά, για μια στιγμή μονάχα, καθώς η βροχή έπεφτε απαλά, και τα μάτια σου έλαμπαν, και με στριφογύριζες χαμογελώντας έξω από το Kings Cross.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου