3.1.15

F l o a t i n g Points

Μου λείπεις. Μου λείπεις πολύ. Μου λείπεις τόσο πολύ που κάθομαι και κλαίω, σαν μωρό, όχι μπροστά από τον καθρέφτη όπως έκανα μικρή, αλλά πάνω στο ντιβάνι.

Δε μου λείπεις εσύ. Μου λείπει ο παλιός εαυτός σου. Δηλαδή ο τωρινός εαυτός σου, που νόμισα ότι πάλιωσε, που με έκανες να νομίσω ότι πάλιωσε. Όμως, δεν είχε παλιώσει. Απλώς είχε κρυφτεί. Εκεί είναι, πίσω από τη σοβαροφάνεια. Τώρα τον βλέπω. Έκανα λάθος.
Ήθελα να κάνω λάθος. Ήθελες να κάνω λάθος.
Τώρα βλέπω πιο καθαρά. Βλέπω τον εαυτό σου -τον παλιό, τον τωρινό-, βλέπω εσένα, βλέπω εμένα. Δεν κλαίω για δω πως κλαίω, αλλά γιατί θέλω, γιατί πρέπει, γιατί μπορώ. Αλήθεια, μπορώ να κλαίω και να κυλούν οι ώρες αναλογικά με τα δάκρυα. (Με κοροϊδεύουν καλοπροαίρετα οι φίλοι).

Ευτυχώς δε διαβάζεις το μπλογκ. Ποτέ δεν το διάβαζες, ούτε θα το διαβάσεις. Ήταν πάντοτε δικό μου. Όπως κι η γλώσσα μου. Όπως και το μυαλό μου.

Είναι αυτό μία παρηγοριά.

Μία σκηνή δίχως λύτρωση. Μία επιθυμία που έγινε πραγματικότητα. Ένα σκοτεινό παραμύθι χωρίς ιππότες, ή με ιππότες τερατουργήματα, σαν τα άλογα στον πίνακα που βρίσκεται στα δεξιά μου, που φαγώνονται μεταξύ τους σ'ένα πορτοκαλί φόντο.
Μέσα στο φόβο, δεν υπάρχει λύτρωση.

Κι ενώ ο κλοιός στενεύει κι ο περίγυρος γίνεται ασφυκτικός γιατί με περικυκλώνει και με σφίγγει, με σφίγγει και δε με αφήνει να αναπνεύσω με την ησυχία μου, όπως ξέρω (γιατί όλοι ξέρουμε), το μόνο που θέλω, αλήθεια, είναι να σου πω -και στο λέω από εδώ, επειδή δε θα ρίξεις ποτέ σου μια ματιά σ'αυτές τις αράδες- ένα συγγνώμη, κι ένα ευχαριστώ.

Μα να μπορούσε να πάψει να σφίγγει ο περίγυρός μου, πριν με κάνει να σκάσω, πριν μου απαγορεύσει να μουρμουρίζω στον εαυτό μου ότι το μόνο που θέλω, αλήθεια, είναι να είμαι (μόνη, εγώ) ικανοποιημένη.

La nuit est sonore. Περιμένω την έκρηξη.


4 σχόλια:

  1. Oi suggnwmes kai ta euxaristw prepei na legontai apo konta kai oxi na grafontai.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεια σου και σένα.
    Μα εννοείται ότι ειπώθηκαν -λεκτικά και μη- από κοντά, σε στιγμή τεταμένη. Μα δεν έχει περάσει αρκετός χρόνος για να είναι η επανάληψή τους, verbatim, ορθή, παρότι ψυχικά αναγκαία.
    (Το μπλογκ αυτό ήταν, είναι και θα είναι ένα προσωπικό μέσο ψυχικής αποφόρτισης και, άρα, δε νομίζω ότι του πολυταιριάζει ο ηθικοδιδακτισμός).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Αλήθεια, μπορώ να κλαίω και να κυλούν οι ώρες αναλογικά με τα δάκρυα.
    (Με κοροϊδεύουν καλοπροαίρετα οι φίλοι)"..............

    Πήξαμε στα πρέπει. Άσε μας ρε φίλε κι εσύ παραπάνω.
    Κλάψε, Μπόσα μου, όσο θέλεις, κι άστους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητή Μπόσα, το σχόλιο μου ήταν απλά αυτό: μια φιλική συμβουλή καθώς από προσωπική εμπειρία έχω προσέξει ότι η αμεσότητα λυτρώνει. Δε μπορούσα να γνωρίζω ότι είχαν ήδη ειπωθεί καθώς δεν ήταν ξεκάθαρο από το κείμενο. Δεν ήταν προσπάθεια ηθικοδιδακτισμού, εξάλλου δε θεωρώ ότι είμαι κατάλληλος να διδάξω κάποιον. Φιλιά πολλά και εύχομαι να έρθουν καλύτερες μερες το συντομότερο δυνατόν :)

    Αγαπητό Τούλι, δε σας έπιασα ποτέ για να σας αφήσω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή