7.7.14

Tρύπα στο νερό

Το Ολλανδικό πάρκο δέσποζε τριγύρω μας θεσπέσιο. Τα σιντριβάνια άφριζαν, τα παγόνια λιάζονταν, ο ήλιος ερχόταν κι έφευγε. (Το Λονδίνο, φίλοι μου, είναι μεγάλο. Ο ήλιος έχει μεγάλες αποστάσεις να διανύσει όμως - οι βάρβαροι - του απαγορεύουν να μπει στο μετρό! Όσο γρήγορα και να περπατά, ο καημένος συχνά δεν προλαβαίνει να περάσει από κάθε περιοχή). Το τυρί της Ίντα, τυλιγμένο σε πολύχρωμο χαρτί, φερμένο εξ Ολλανδίας και τα stroopwafels από το corner shop της γειτονιάς, πραγμάτωναν το flashback. Πίσω στην Ουτρέχτη που άφησα με δάκρυα. Και πίσω στο Λονδίνο που μου φαίνεται δεν άφησα ποτέ. (Εξισώνω - κακώς - το Λονδίνο με τους ανθρώπους που σηματοδοτούν την εδώ ζωή μου. Σημειώστε: η εδώ ζωή κι η εκεί ζωή. Μα το 'εκεί' είναι σαν κανόνας Φωνολογίας: the default condition and the elsewhere condition. Έτσι, το Λονδίνο είναι default. Όπως ήρθαν - όπως έφερα - τα πράματα, μάλλον έτσι πρέπει να είναι).
Καθισμένοι στο γρασίδι, τρώγοντας κεράσια, τα μιλήσαμε. Τι είπαμε; Τι θα μπορούσαμε να πούμε παρά ένα σωρό μπούρδες (τι εύηχη λέξη!). If the term started now - μία υπόθεση που δε μπορεί να υλοποιηθεί εξ ορισμού. But the term doesn't start now - μία πραγματικότητα που δε μπορεί ουδείς (ιδίως ένας) να αγνοήσει. What are we now? We are loading.
Ανοίγουμε μια τρύπα στο νερό και προσπαθούμε να την κρατήσουμε ανοιχτή. Είναι το πηγάδι των αναμνήσεων. Προσπαθούμε ο ένας να παρασύρουμε τον άλλο. Πιανόμαστε χέρι-χέρι, σέρνουμε ο ένας τον άλλο εδώ κι εκεί, αραδιάζουμε όλη την πραμάτια που κουβαλάμε στα χαζά κεφάλια μας. Κι αφού θαυμάζουμε τα αντικείμενα (και τα υποκείμενα) αποφασίζουμε ότι σήμερα δεν είναι μέρα για αγορές. Ούτε αύριο. Ούτε τον Αύγουστο. Ίσως το Σεπτέμβρη. Κι αφήνουμε την τρύπα ανοιχτή, αψηφώντας κάθε κανόνα φυσικής που μάθαμε στο σχολείο. Όταν το νερό προσπαθεί να μας καταπιεί, πασχίζουμε - στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας - να σφραγίσουμε το άνοιγμα. Όταν το νερό στέκει ατάραχο, αρχίζουμε να πετάμε πετραδάκια και να κάνουμε βουτιές.