27.12.14

Η μέρα που κόλλησα στο πεζοδρόμιο

26/12. Περπατούσα στο δρόμο αρκετά περιποιημένη. Δηλαδή βαμμένη. Φορώντας τα γνωστά μου μαύρα μποτάκια. Μόλις είχα βγει από το σπίτι και βάδιζα σε γνωστά, πασίγνωστα μονοπάτια, χωρίς ιδιαίτερη προσοχή. Έφτανα κοντά στο φανάρι κι αποφάσισα να επιταχύνω το βήμα μου. Μπορεί να προλάβαινα το πράσινο φανάρι! Με το ένα, με το δύο...
Ωπ.
"Τι συμβαίνει;", σκέφτηκα. Τα πόδια μου είχαν κολλήσει στο πεζοδρόμιο. Όση δύναμη και να έβαζα, τα μαύρα μποτάκια είχαν γίνει ένα με τις βρώμικες, ξεχαρβαλωμένες πλάκες και δεν έκαναν ρούπι. Προσπαθούσα να εστιάσω την προσοχή μου στο ένα πόδι, έι-ωπ, κι ύστερα στο άλλο, έι-ωπ, μήπως και καταφέρω να ελευθερωθώ. Τίποτα. Η ώρα ήταν 8 παρά 5 κι οι φίλες μου, πιο περιποιημένες από εμένα, όπως πάντα, θα περίμεναν στο Ρολόι. (Το μέρος του ραντεβού ήταν μία έμμονη υπενθύμιση της πιθανής αργοπορίας μου.) "Ας συγκεντρωθώ", σκέφτηκα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Πάνω σε τι να είχα κολλήσει; Δε μπορούσα να διακρίνω τίποτα.
Τότε πέρασε ένας περαστικός. Ένας κύριος ετών 60, με έναν αστείο σκούφο και γυαλιά. "Συγγνώμη", είπα, "θα μπορούσατε να με βοηθήσετε;". Με κοίταξε. Κι αμέσως κατάλαβε ποιο ήταν το πρόβλημά μου. Ξεκίνησε να περπατά γύρω μου και χίλιες σκέψεις έσκιζαν το μυαλό του κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου. Σταμάτησε μπροστά μου και μου είπε: "είναι απλό, πρέπει να βγάλεις τα παπούτσια σου".
Τον κοίταξα, βουβή. Κάτι μου έλεγε ότι αυτή η λύση είχε προοπτικές. Με λίγο κόπο, κρατώντας τον από τον ώμο, κατάφερα να βγάλω το ένα παπούτσι, τσουπ, κι ύστερα το άλλο, τσουπ. Πατούσα στο ίδιο πεζοδρόμιο όπου είχα κολλήσει, μα ήμουν ελεύθερη να περπατήσω και να τρέξω, μέχρι και να χοροπηδήσω! Τον ευχαρίστησα και, ξυπόλυτη, φορώντας μόνο τις πορτοκαλί μου κάλτσες, έφτασα στο Ρολόι, στην ώρα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου