25.5.14

Kαλοκαιρινό μπουρίνι

Χτες πήγαμε τρεις (η φίλη μου η Αν, η φίλη μου η Αλλού κι εγώ, που τελευταία έχω κάτι από την ταυτότητα και των δύο) στο μπαρ όπου ορισμένους μήνες πριν ο Ebo Taylor έριχνε Αφρικάνικες πενιές.
Χτες το μέρος ήταν διαφορετικό, η μουσική hardcore: ένας εραστής, ένα ξωτικό κι ένας καλικάντζαρος χτυπούσαν επί μία ώρα, με απαράμιλλη οργή, ένα σετ ντραμς, ξερίζωναν τις χορδές των ηλεκτρικών τους κιθάρων, ξεπερνούσαν τις συχνότητες που μπορούσε το μικρόφωνο να καλύψει και πήγαιναν πάνω-κάτω στη σκηνή με το πάθος του σχιζοφρενούς. Μπροστά μας βρισκόταν το απόλυτο μεταίχμιο. Το εσωτερικό και το εξωτερικό γίνονταν ένα κουβάρι, οι ενδόμυχες σκέψεις και οι οι φανταστικές πράξεις γίνονταν λόγια και πραγματικότητα. Είχαμε ομαδικώς παλινδρομήσει σε μία προπολιτισμική κατάσταση. Κι όταν φτάσαμε την κάθαρση, με ψιλές φωνές οι αρχηγοί του ταξιδιού στο παρελθόν μας ευχαρίστησαν ευγενικά, τόσο φυσιολογικά που μας σηκώθηκε η τρίχα.
Έξω, πουλούσαν οι ίδιοι τα σιντί τους. Η Αν αγόρασε ένα και ζήτησε να της το υπογράψουν. Μου άρεσαν πολύ, είπε, έκαναν όλα αυτά που θέλω να κάνω: χτυπούσαν τα ντραμς όπως θέλω να χτυπήσω το κεφάλι του Ρο... Γέλασα και της είπα ότι για τον ίδιο ακριβώς λόγο μου άρεσαν κι εμένα.

Βγαίνοντας έξω, μας έπιασε η βροχή. Διόλου πρωτότυπο στην Παραμυθούπολη. Για πρώτη φορά όμως, δε νιώσαμε ότι θέλαμε να κρυφτούμε, κυνηγημένες από την κακοκαιρία. Είμασταν ακόμα μέσα στο σύννεφο της κάθαρσης, εξαγνισμένες. Ήταν η πρώτη καλοκαιρινή βροχή! Τα βρεγμένα μας ρούχα μας δρόσιζαν καθώς ποδηλατούσαμε πάνω στους γυαλιστερούς δρόμους. Τα φώτα των λεωφορείων και των μαγαζιών αντανακλώνταν, κι έτσι εμείς βαδίζαμε πάνω σε χρυσούς και ασημένιους, πράσινους και κόκκινους διαδρόμους! Μέσα στο πάρκο, η μυρωδιά του νωπού γρασιδιού και των νυχτολούλουδων γέμισε τα ρουθούνια μας. Κι ύστερα, κοντά στο σπίτι, δίπλα στα λιβάδια με τα πρόβατα, οι λαγοί χοροπηδούσαν από τη μία τρύπα που είχαν σκάψει στην άλλη, κι ένα πουλί κελαηδούσε μελωδικά τα τραγούδια του τόπου του.
Μιλούσα στην Αλ-λού για τα donkey pronouns. Άκου, της έλεγα, τι μάθαμε! Της εξήγησα στο πόδι όλη τη θεωρία της Γλωσσολογίας, ντύνοντάς τη με τα τριγύρω χρώματα και μυρωδιές.

Δεν ξέρω αν κι εκείνες, η Αν κι η Αλ-λού, ένιωσαν τη μαγεία ή αν, αποκαρδιωτικά, μόνη εγώ ζω σ'ένα κόσμο με νεράιδες και ξωτικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου