16.4.14

Poison d'avril

O Aπρίλης άρχισε με ψάρια.
Κακό σημάδι τα ψάρια, άμα τα δεις στον ύπνο σου. Έτσι λέει η σοφή και μοιρολάτρης γιαγιά. Θα έχεις δυσκολίες. Θα περάσεις πόνο. Μπορεί να έρθει κάποιος θάνατος... Φτου φτου, να χτυπήσω ξύλο, τι πράματα λέω. Κουνήσου, ντε, κι εσύ από τη θέση σου!
Ο Απρίλης συνέχισε με ψάρια.
Τώρα, βρίσκονται στο ψυγείο. Τρία κασόνια ψάρια. Τρία κασόνια, και ένα τάπερ. Παινεύεται η άλλη γιαγιά, η σοφή και μορφωμένη, ότι της τα έφεραν στις δέκα το βράδυ, φρέσκα. Τότε επέστρεψε το καΐκι. Θα τα τηγανήσωμε αύριο, ε; Δε τα τι φρέσκα μου τα εφέρανε. Ελάμπουνε τα μάτια τους, δε τα, δε τα.
Kι είναι τα καημένα στοιβαγμένα, σε τρία κασόνια κι ένα τάπερ, στριμωγμένα στο ψυγείο και την κατάψυξη. Παγωμένα. Φρεσκοπεθαμένα. Με τα μάτια τους να λάμπουν.

Μία βδομάδα σε ένα ψυγείο και η αγάπη. Θαρρώ ακόμη με τα μάτια να λάμπουν και το τρίχωμα να γυαλίζει. Ίσως. Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά, γιατί εμείς δεν ανοιγοκλείνουμε το ψυγείο που παγώνει την αγάπη, που την κρατάει φρεσκοπεθαμένη. Το ψυγείο εκείνο μένει κλειστό, κι η φωτιά δεν ανάβει. Δεν αλευρώνεται η αγάπη, δεν τηγανίζεται. Δεν τρώγεται όπως τα ψάρια που από τα τρία κασόνια και το τάπερ θα μπουν στο τηγάνι με το καυτό λάδι. Όμως θα ανάψει η φωτιά, κάποτε. Την περιμένουμε να ανάψει. Γιατί όσο τα μάτια λάμπουν και το τρίχωμα γυαλίζει, όσο μένει η αγάπη φρεσκοπεθαμένη, η τάση να ανοίγεις το ψυγείο, να παρατηρείς, να χάσκεις, είναι ανυπέρβλητη. Βάλετε φωτιά. Εμείς δε βρίσκουμε το μέσο. Δε βρίσκουμε το χώρο. Δε βρίσκουμε το χρόνο. Ή δε θέλουμε τίποτε από αυτά να βρούμε.

2 σχόλια: