13.4.14

Θα-αν

Χωρίσαμε.
     Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό, όλα μέσα στη ζωή είναι.
Μα μερικά είναι μέσα στο θάνατο. Βουτηγμένα στο θάνατο, βουλιαγμένα.
Βγαίνουν από τη γούβα, και στάζει θάνατος. Τινάζονται, και σκορπίζει θάνατος.

Ο θάνατος γίνεται πάτωμα
και γίνεται ταβάνι
και γίνεται τοίχος
και διχάζει
τα συναισθήματα και τις λέξεις,
                                  τις λέξεις και τις πράξεις,
                                                        τις πράξεις και τα συναισθήματα.

     Ένας κύκλος είναι η ζωή.
Κι ο θάνατος προσθέτει μία τροχιά.
Σαν τη Γη, γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον Ήλιο.
Κι εμείς, έτσι: στον κύκλο μας και γύρω από τους κύκλους των άλλων.

Πολλοί ήλιοι, ένα σωρό ήλιοι, καίνε απλησίαστοι.
Ζεσταίνουν πρώτα. Ύστερα καίνε, τσουρουφλίζουν. Κάνουν τον κόσμο αποκαΐδια.
Μπορούν να καταστρέψουν κάθε τροχιά.
Αλήθεια, δε λυτρώνουν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου