6.3.14

Του έρωτα και του θανάτου

Προτάσσω τον έρωτα στο θάνατο. Άμυνα αποτελεσματική.

Λαμβάνω το μήνυμά της κι αναπηδώ. Χοροπηδώ! Ο Μπόρις μου φτιάχνει ένα λουλούδι από μπαλόνια κι είμαι έτοιμη -φτερωτή νεράιδα- να πετάξω. Τα φτερά μου είναι γεμάτα χρυσόσκονη. Πετώ και λάμπω. Λάμπω και πετώ.

Φτάνουμε στο στενό, κάθετοι στο κανάλι. Κλειδώνουμε τους μανδύες μας -κεντημένους με υγρασία και ομίχλη- σε στενά ντουλάπια. Χορεύουμε μασκαρεμένοι. What does wiggle mean, ρωτώ τον Μάρτιν. Κοιτώ τριγύρω με παράλογη αγωνία, με ανυπομονησία, περιμένοντας το άπιαστο. Ανήσυχη, μα λαμπερή, πετούμενη, όρθια στον αέρα, στους ώμους κάποιου φίλου ρωμαλέου.

Κι ύστερα, στο μπαρ, βρίσκομαι εγκλωβισμένη. You are beautiful, I am beautiful. Μία νύχτα, προτείνει. Στραβομουτσουνιάζω, και το κατεβάζει σε μισή. Καλύτερο μου ακούγεται, ωραία τα παζάρια. Έτσι προτάσσω τον έρωτα στο θάνατο, χωρίς προοπτική.

Έτσι πετώ πάνω από τα όρια, τα προσωπικά μα απαράβατα.

Χαμένη, έρμαιο του ανέμου (της παράβασης και του μοναδικού πραγματικά απαράβατου - δεν ξέρετε τι λέτε, μεσιέ Μποντριγιάρ), προτάσσω τον έρωτα και με προοπτική λιγάκι πιο μεγάλη.

Ταυτόχρονα, κυρίως, σκορπώ λίγη χρυσόσκονη και περιμένω.

Κι ελπίζω, εύχομαι, προσεύχομαι, να μη σωθεί η χρυσόσκονη πριν φτάσει εκεί, εκεί που πρέπει.

2 σχόλια:

  1. Φαίδρα μου, να γράφεις, να γράφεις, να ζεις και να γράφεις.
    Δεν χορταίνω τα κείμενά σου.

    Φιλιά από το Παρίσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή