15.2.14

Κινητικότητα

Πέρασε καιρός που τα συμπαρομαρτούντα ήταν κυρίως και τα κυρίως συμπαρομαρτούντα. Η κατάσταση ήταν ασφυκτική, αχανής, ατέρμονη. Συχνά προσπαθούσα να ανάψω το φως μα δεν έβρισκα το διακόπτη. Οι τοίχοι γκρεμίζονταν και το πάτωμα έκαιγε. Το δωμάτιο στριφογυρνούσε γύρω μου, κίτρινο και κόκκινο, τόσο κίτρινο, τόσο κόκκινο...

Μα τώρα η κατάσταση έχει οριοθετηθεί. Το δωμάτιο παραμένει κίτρινο και κόκκινο, μα φαίνονται καθαρά τα κυρίως και τα συμπαρομαρτούντα κάτω από το αδύναμο φως της μεταλλικής μου λάμπας.

Τριγύρω, διακίνηση ιδεών και κίνηση πολιτισμών. Φεύγουν τα γνώριμα πρόσωπα και τη θέση τους - το δωμάτιό τους, το ποδήλατό τους - παίρνουν καινούρια. Τι λύπη! Τι ανυπομονησία! Πνεύματα ελεύθερα, φιλελεύθερα κι απελευθερωμένα. Ταξιδιώτες. Κοσμοπολίτες.

Αναβοσβήνουν τα φώτα του Winkel van Sinkel πίσω από τα ορθωμένα αγάλματα. Αναβοσβήνουν τα φώτα του Tivolli. Η πόλη πάλλεται, υπό το μηδέν, τόσο θερμή! Αποχαιρετά κι αναμένει, σαγηνεύει με τη γλυκύτητά της, τα ανύποπτα κανάλια, τους κεντημένους καθεδρικούς, τις παραδοσιακές μπυραρίες και τα ξενυχτισμένα φαγάδικα, τις περιποιημένες βιβλιοθήκες και τα εκατομμύρια ποδήλατα να πηγαίνουν και να έρχονται. Ναι, τα ποδήλατα! Δεν είναι οχήματα. Είναι σπίτια (ή κοινόβια). Εκεί οι άνθρωποι τρώνε, καπνίζουν, βγάζουν βόλτα τους σκύλους τους, αγαπιούνται και μισούνται.

Ζωή εν κινήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου