25.2.14

Bell y dancing

Κάθε Δευτέρα στις έξι και μισή, έξι κορίτσια γίνονται δέντρα.
Φτάνουν στο μικρό δωμάτιο με τα μεγάλα παράθυρα και τις αμέτρητες καρέκλες και περιμένουν. Σύντομα ακούν κουδουνίσματα φλουριών κι ένα ξόρκι, μυστικό και παντοδύναμο, να βγαίνει από τους τοίχους, een-twee-drie-vier-vijf-zes-zeven-acht, και να σκορπάει naar de rechts και naar de links. Τότε τα χέρια τους μετατρέπονται σε κλαδιά και αρχίζουν να κουνιούνται ρυθμικά. Τα δάχτυλά τους τεντώνουν κι ύστερα φτιάχνουν μια φωλιά για τα πουλιά που, τιτιβίζοντας, έρχονται από κάθε γωνιά του κόσμου. Η μουσική διαπερνάει την ατμόσφαιρα σαν ανοιξιάτικο αεράκι και τις κάνει να σαλεύουν τα ρυθμικά. Τα κουδουνίσματα συνοδεύουν τη μουσική, από αριστερά και δεξιά, από το πάτωμα και το ταβάνι, από τα παράθυρα και τις καρέκλες. Όλα κουδουνίζουν. Και τα κορίτσια ανοίγουν τα χέρια τους, καλούν το σύμπαν στην αγκαλιά τους, κι ύστερα τα κλείνουν για να κρατήσουν το σύμπαν για πάντα κοντά τους.  Έτσι περνούν μιάμιση ώρα.
Κι όταν πάει οχτώ, σταματούν τα κουδουνίσματα. Τα κορίτσια μεταμορφώνονται ξανά - μικροκαμωμένες Σταχτοπούτες δίχως γοβάκια. Φορούν τα αθλητικά τους παπούτσια, ξεκλειδώνουν τα ποδήλατα, τα καβαλούν και χάνονται στις ατέρμονες πεδιάδες με τα πρόβατα και τα κουνέλια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου