10.5.13

Ω, είν'ωραία στον παράδεισο (Μία ματιά ακόμα)



Δείτε, δείτε! Δείτε πώς κοιτά!
Μας κοιτά κι εμάς, μας κοιτά άγρυπνο, παρατηρεί ταυτόχρονα σα θηρίο τα θηράματά του και σα βιασμένος το βιαστή του. Δεν κλείνει από την κούραση, ούτε δακρύζει από την ανοιξιάτικη αλλεργία. Κοιμόμαστε, ξυπναμε, κι αυτό μένει ορθάνοιχτο. Δεν ξέρω αν είμαστε θηράματα ή βιαστές. Δεν ξέρω αν του στερούμε τον παράδεισο ή αν προσπαθούμε να μείνουμε αγκιστρωμένοι στον παράδεισο που μας καταστρέφει. Μας κοιτάει, τάχα θεόσταλτο μα κι επικριτικό των θείων, αφ'υψηλού, ψηλότερο από την εκκλησία, ψηλότερο από εμάς. Είναι φοβίσιμο, αλαζονικό μα τόσο εύθραστο και θλιμμένο. Τι πλάνη, τι πλάνη ο παράδεισος.

Hustle to be free from all the happy thoughts

Η εκπομπή τελείωσε απότομα, με δηλώσεις ειπωμένες κουρασμένα κι αδιάφορα.

Εντυπωσιακό το πόσο μεγάλη γοητεία ασκεί μία ελαφριά υπεροψία.

Προσπαθώ να χωνέψω την κατάσταση, στριφογυρνώ, χάνομαι μέσα στην έθνικ φούστα μου, μα δεν τα καταφέρνω. Δε μπορώ να βγάλω από το νου μου ότι όταν θα ξαναγυρίσω στη βάση τα πράματα θα είναι διαφορετικά κι ότι περί τούτου δε φταίει κανείς.

Η αφοπλιστική αυτοπεποίθηση του χορτάτου ανθρώπου μαγνητίζει το πλήθος κι ο θαυμασμός του πλήθους φτιάχνει τον άνθρωπο. Δεν έχει σημασία η ανασφάλεια ή το παρελθόν που κρύβεται κάτω από τη μάσκα, ούτε ότι (κάτω από) ένα φεγγάρι η μάσκα στιγμιαία μπορεί να πέσει. Τα γεγονότα σαφώς δεν αλλάζουν, αλλά οι φιγούρες μπορεί να θολώσουν - ασυνείδητα ο άνθρωπος να τις θολώσει. Μετά, έτοιμος να εξερευνήσει το καινούριο, μπορεί ελεύθερος να φορέσει τη γοητεία του, την αυτοπεποίθησή του, τα φτερά του και να πετάξει και να δει τα πάντα - τόσα πολλά. Χρειάζεται μία έστω σταθερά, μιας και τα πάντα είναι ασταθή.

Γράφω προτάσεις, προτασούλες, μικρές παραγραφούλες, κρύβω τις έννοιες πίσω από τις λέξεις, κρύβω τις σκέψεις πίσω από τα σύμβολα. Χάρμα σε καιρούς ασταθείς, χώρους αδιαφανείς κι εν μέσω απροσδιόριστων ονείρων κι άπιαστων ιδεών. Η υπομανία υπομένεται. Κι η αστάθεια αντιμετωπίζεται: να, ας χαθείς μέσα στη γοητεία.


2.5.13

Μία ματιά

Τι σου είπα ότι θα γράψω; Για τα μάτια; Ορίστε, μία ανάρτηση δική σου, κι ας μην καταλάβεις γρι.
Να τι σκεφτόμουν για τα μάτια: είναι καθρέφτες. Βέβαια, όχι όλα τα μάτια και όχι συνεχώς. Δεν ξέρω αν τα μάτια κάποιου λάμπουν εξίσου όταν μιλά στο τηλέφωνο ή αν χαμογελούν όταν πληκτρολογεί στον υπολογιστή; Ωραία ιδέα, μία μέρα μπορεί να βιντεοσκοπήσω τα πρόσωπα των ανθρώπων στις πιο απρόσωπες στιγμές - ένα μικρό κοινωνικό πείραμα.
Τα μάτια, κυρία μου! Το θέμα ήταν τα μάτια. Έχετε δίκιο, ναι, με συγχωρείτε.
Λοιπόν, τα μάτια είναι καθρέφτες γιατί αντικατοπτρίζουν τα εντός παρά τις επιθυμίες των ανθρώπων. Ένταξει, όταν βρίσκεσαι πάνω στο σανίδι ίσως μπορείς να φορέσεις άλλα μάτια πάνω από τα δικά σου. Μα πόσο καιρό μπορεί κανείς να βρίσκεται πάνω στο σανίδι; Η σκηνή είτε σε ξερνάει πίσω στην πλατεία, είτε σε ρουφάει. Μα και να χάσεις (ή να δώσεις) τον εαυτό σου, δε μπορείς πάντα να φοράς άλλα μάτια! Μόνο μέσα από τα δικά σου μπορείς να δεις και να μιλήσεις - και δεν ξέρω κανέναν που να επιθυμεί τη σιωπή της έκφρασης.
Τα μάτια, ναι! Τα μάτια σου; Συγγνώμη! Αυτό που ήθελα να γράψω για τα μάτια σου είναι ότι έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Βέβαια πέρα από το χρώμα! Άφησε στην άκρη τα κλισέ. Είναι τα μάτια σου σα να σε αντικατοπτρίζουν, σα μικρογραφία σου. Συνδυάζουν μία καλοσύνη με μία πονηριά. Μία και μία, αναλογία εύκολη, σαν το sponge cake, μα τόσο σαγηνευτική. Κι είναι κι οι ξανθές βλεφαρίδες - όχι, ουδεμία σχέση με το sponge cake, στα μάτια σου αναφέρομαι - που σα να αγκαλιάζουν τα δύο ασυμβίβαστα που συνυπάρχουν. Τα οριοθετούν και τα αναμιγνύουν και φτιάχνουν εσένα, φτιάχνουν τον τρόπο που βλέπεις και τον τρόπο που εκφράζεσαι.
Λοιπόν, δεν ξέρω αν είπαμε αρκετά. Θα μπορούσα να γράφω ώρες. Όμως αντ'αυτού, εναγωνίως και εν αναμονεί ταξιδιών κι επιστροφών στα πάτρια εδάφη, μπορεί να πάω να φτιάξω ένα sponge cake. Πάμε;