21.6.13

Μέρες

Σταμάτησα το διάβασμα για να έρθω εδώ και να γράψω ότι δε μπορώ πια: τα νέα δεν αντέχονται. Από τη μία είναι οι σοκαριστικές εξελίξεις κι από την άλλη η συνειδητοποίηση ότι, εν ελλείψει των εξελίξεων αυτών, η κατάσταση θα ήταν νεκρικά στάσιμη, στάσιμα νεκρή. Το αντισυνταγματικό και πέρα ως πέρα απάνθρωπο κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν το ντόμινο που έπεσε κι έκανε τους κώδωνες να κρούουν. Σάμπως δεν ξέραμε, σάμπως δεν είχαμε ιδέα ότι η κυβέρνησή μας -ανυπόστατη εκ φύσεως- είχε χαρακτήρα φασιστικό. Μάλλον η διαφορά είναι ότι τώρα δε μπορούμε να στρέψουμε αλλού το βλέμμα. Άνθρωποι οργισμένοι, μα φοβισμένοι. Τι κάνουμε;

Καθόμασταν χτες στο σαλόνι. Ο Μαρκ με ρώτησε πόση απήχηση έχουν οι χρυσαυγίτες. Στη φωνή του υπήρχε μία υποψία φόβου. Είναι από την Ουγγαρία, όπου η φαινομενικά δεξιά κυβέρνηση αποδείχτηκε ακροδεξιά. Όχι ότι δεν το ήξεραν, όχι ότι δεν είχαν ιδέα. Ορίστε, μία από τα ίδια: απήχηση και συστημική, συστηματική υποστήριξη, υπό την (αυταρχική) εξουσία μίας κυβέρνησης που, με τις ανόητες κι ανεκδιήγητες αποφάσεις της, προσπαθεί να ξεπεράσει τα άκρα της ακροδεξιάς. Τι μήνυμα να μεταφέρουμε;

Ταυτόχρονα, η φίλη μου η Ίρμακ περνάει κάθε μέρα και κάθε νύχτα στο πάρκο Γκέζι και στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. Σπάνια επισκέπτεται τους γονείς της που δε μένουν στην πρωτεύουσα, περισσότερο για να τους μεταφέρει τα νέα ζωντανά, παρά για να τους καθησυχάσει. Τα μηνύματα που μου στέλνει είναι ενθουσιώδη και θαρραλέα. "Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου