10.5.13

Ω, είν'ωραία στον παράδεισο (Μία ματιά ακόμα)



Δείτε, δείτε! Δείτε πώς κοιτά!
Μας κοιτά κι εμάς, μας κοιτά άγρυπνο, παρατηρεί ταυτόχρονα σα θηρίο τα θηράματά του και σα βιασμένος το βιαστή του. Δεν κλείνει από την κούραση, ούτε δακρύζει από την ανοιξιάτικη αλλεργία. Κοιμόμαστε, ξυπναμε, κι αυτό μένει ορθάνοιχτο. Δεν ξέρω αν είμαστε θηράματα ή βιαστές. Δεν ξέρω αν του στερούμε τον παράδεισο ή αν προσπαθούμε να μείνουμε αγκιστρωμένοι στον παράδεισο που μας καταστρέφει. Μας κοιτάει, τάχα θεόσταλτο μα κι επικριτικό των θείων, αφ'υψηλού, ψηλότερο από την εκκλησία, ψηλότερο από εμάς. Είναι φοβίσιμο, αλαζονικό μα τόσο εύθραστο και θλιμμένο. Τι πλάνη, τι πλάνη ο παράδεισος.

1 σχόλιο:

  1. η πρώτη παραδοχη και πιο δύσκολη στη ζωή μας πρέπει να είναι αυτή: πως δεν υπάρχει παράδεισος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή