2.5.13

Μία ματιά

Τι σου είπα ότι θα γράψω; Για τα μάτια; Ορίστε, μία ανάρτηση δική σου, κι ας μην καταλάβεις γρι.
Να τι σκεφτόμουν για τα μάτια: είναι καθρέφτες. Βέβαια, όχι όλα τα μάτια και όχι συνεχώς. Δεν ξέρω αν τα μάτια κάποιου λάμπουν εξίσου όταν μιλά στο τηλέφωνο ή αν χαμογελούν όταν πληκτρολογεί στον υπολογιστή; Ωραία ιδέα, μία μέρα μπορεί να βιντεοσκοπήσω τα πρόσωπα των ανθρώπων στις πιο απρόσωπες στιγμές - ένα μικρό κοινωνικό πείραμα.
Τα μάτια, κυρία μου! Το θέμα ήταν τα μάτια. Έχετε δίκιο, ναι, με συγχωρείτε.
Λοιπόν, τα μάτια είναι καθρέφτες γιατί αντικατοπτρίζουν τα εντός παρά τις επιθυμίες των ανθρώπων. Ένταξει, όταν βρίσκεσαι πάνω στο σανίδι ίσως μπορείς να φορέσεις άλλα μάτια πάνω από τα δικά σου. Μα πόσο καιρό μπορεί κανείς να βρίσκεται πάνω στο σανίδι; Η σκηνή είτε σε ξερνάει πίσω στην πλατεία, είτε σε ρουφάει. Μα και να χάσεις (ή να δώσεις) τον εαυτό σου, δε μπορείς πάντα να φοράς άλλα μάτια! Μόνο μέσα από τα δικά σου μπορείς να δεις και να μιλήσεις - και δεν ξέρω κανέναν που να επιθυμεί τη σιωπή της έκφρασης.
Τα μάτια, ναι! Τα μάτια σου; Συγγνώμη! Αυτό που ήθελα να γράψω για τα μάτια σου είναι ότι έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Βέβαια πέρα από το χρώμα! Άφησε στην άκρη τα κλισέ. Είναι τα μάτια σου σα να σε αντικατοπτρίζουν, σα μικρογραφία σου. Συνδυάζουν μία καλοσύνη με μία πονηριά. Μία και μία, αναλογία εύκολη, σαν το sponge cake, μα τόσο σαγηνευτική. Κι είναι κι οι ξανθές βλεφαρίδες - όχι, ουδεμία σχέση με το sponge cake, στα μάτια σου αναφέρομαι - που σα να αγκαλιάζουν τα δύο ασυμβίβαστα που συνυπάρχουν. Τα οριοθετούν και τα αναμιγνύουν και φτιάχνουν εσένα, φτιάχνουν τον τρόπο που βλέπεις και τον τρόπο που εκφράζεσαι.
Λοιπόν, δεν ξέρω αν είπαμε αρκετά. Θα μπορούσα να γράφω ώρες. Όμως αντ'αυτού, εναγωνίως και εν αναμονεί ταξιδιών κι επιστροφών στα πάτρια εδάφη, μπορεί να πάω να φτιάξω ένα sponge cake. Πάμε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου