29.4.13

Right down to the core

Δύο χέρια γυμνασμένα έκαναν χτες το βράδυ έρωτα με μία κόκκινη κιθάρα, σε κοινή θέα, δίχως συστολή. Τα δάχτυλα χάιδευαν με βία τις χορδές, από το ψηλότερο μέχρι το χαμηλότερο τάστο. Κινούνταν μαλακά μα γρήγορα, τόσο γρήγορα που η απόλυτη ακρίβεια του ήχου προκαλούσε έκπληξη. Με κομμένη την ανάσα, ανάσα κοφτή, παρακολουθούσαμε και σκεφτόμασταν ότι, δε μπορεί, κάποτε θα μπερδευτούν.
Κι όμως, τα ερωτευμένα χέρια δε λάθεψαν.
Κι η κιθάρα τραγουδούσε αγαλιασμένη από την απόλαυση.
Κι εμείς, εμείς οι θεατές, ηδονοβλέπτες, με θράσος να κοιτάμε, να κοιτάμε και να μη μπορούμε να στρέψουμε αλλού το βλέμμα, να μη θέλουμε. Μπροστά μας, η Δημιουργία. Τα πρόσωπά όλων μας ήταν γεμάτα δέος. Πετούσαμε προς τα θεία. Πετούσαμε, κι είμασταν τόσο κοντά στα όρια της ύβρεως, αλήθεια, τόσο κοντά, που όταν τα τραγούδια της κιθάρας σώπασαν, η κάθαρση είχε απλωθεί στο μαγαζί, (είχε σηκώσει τις τζίβες των θεατών) κι όλοι μαζί, σαστισμένοι, χειροκροτήσαμε όχι τον άνθρωπο, μα τον έρωτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου