19.4.13

Machine (head)

Ο Γκόρκι με κρατούσε από το χέρι και προχωρούσαμε παρέα προς τον ήλιο, σκουντουφλώντας που και που. Κάθε κύτταρό μου επαναστατούσε: πρέπει να γίνουμε εμείς η καταστροφή, να ανοίξουμε τις πύλες, να ανοίξουμε πυρ. Γιατί πια δε μπορούμε να δαμάσουμε το μίσος; Με ποιο δικαίωμα μπορούμε να παίρνουμε μια καραμπίνα και να σκοτώνουμε, εν ψυχρώ κι έχοντας πλήρη συναίσθηση των πράξεών μας, ανθρώπους; Πως αγνοούμε (άρα επιτρέπουμε) τη δουλία και την εκμετάλλευση; Η 'Κασσάνδρα' που έπλασε ο Γκόρκι το 1900 θα μπορούσε να είναι το δελτίο των 8 απόψε, αν η δημοσιογραφία δεν ήταν σάπια. Μα άπαντες περιμένουμε. Ποιος ξέρει τι. Ο 'Τρελός' του Ντάριο Φο δε μπορεί να ξεσκεπάσει -σαν από μηχανής θεός- τη διαφθορά μας: η επιλογή είναι δική μας κι η αδικία μπροστά μας και μέσα μας. Μέσα στην απογοήτευση (και την απόστασή) μας, σταυρώνουμε τα χέρια, μπροστά στα ερείπια μίας κοινωνικής δομής και κάθε ελπίδας αποκατάστασης της δικαιοσύνης.

Εν τω μεταξύ, καθόμασταν στο μικροσκοπικό δωμάτιο με την τεράστια τηλεόραση, τους καφέ καναπέδες και τους άσπρους τοίχους. Σου είπα ότι δε ξαναφάω ποτέ φράουλες, κι ας είναι από το Κεντ κι όχι από τη Μανωλάδα. "Υour mind is like a pinball machine". Μπορεί. Το παράθυρο ήταν μισάνοιχτο, όμως η υγρασία του Τάμεση που ήταν ακόμη κολλημένη στο δέρμα μου με οχύρωνε απ'το κρύο. Για πρώτη φορά δεν ακουγόταν μουσική - μόνο κορναρίσματα, σειρήνες και σκέψεις, ένα σωρό σκέψεις που με τη φασαρία τους κάλυπταν κάθε άλλον ήχο.

Κι όταν βράχνιασαν οι σκέψεις και βραχύκλωσε η μηχανή του πινμπολ, μεταξύ γέλιων και δακρύων, ξέχασες να απαντήσεις: τι είναι η αγάπη; Είναι ο Boris ή o Vaguin; Ίσως κανένας. Ίσως κι οι δυο μαζί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου