16.9.12

You twist so fine

Μία βραδιά ροκεντρόλ.

Το σκηνικό, κάποιος παραδοσιακό καφενές ή ένα μπουρζουά σαλόνι. Μικρά μαρμάρινα τραπέζια, ξύλινες καρέκλες επενδυμένες με δέρμα, τοίχοι διακοσμημένοι με μεγάλους καθρέφτες, ζωγραφιές και φωτογραφίες εποχών που οι παρευρισκόμενοι στο χώρο δεν είχαν την τύχη να βιώσουν. Η μουσική, ένα υπέροχο μείγμα κλασικού ροκ και μπλουζ. Οι χαρακτήρες ένα ετερόκλιτο πλήθος ανθρώπων, φαινομενικά άγνωστων μεταξύ τους, που όμως -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- τελικά τυγχάνουν γνωστοί. Σβήνουν το τσιγάρο τους σε κάποιο τασάκι κι αμέσως στρίβουν το επόμενο. Γυρνούν στο διπλανό τους και κάτι του λένε, κοιτούν τους μουσικούς και χαμογελούν. Κάποιος βγάζει φωτογραφίες. Τρεις σηκώνονται, παρασυρμένοι από την παρότρυνση του τραγουδιστή και το κέφι, για να χορέψουν σουίνγκ. Λίγο αμήχανοι, μα πολύ ωραίοι. Μια υπέροχη φασαρία. Περνά η ώρα, πετάει, κι η συναυλία τελειώνει, άπαντες χαιρετιούνται και φιλιούνται σταυρτωτά. Κι όλοι ανταλλάσσουν υποσχέσεις για προσεχή ραντεβού. Εντωμεταξύ, τα στενοσόκακα δεν έχουν ακόμη στεγνώσει από την πρωινή βροχή. Και τα μαγαζιά, μικρά και μεγάλα, είναι γεμάτα από κόσμο και μουσικές μαγνητικές. Οι άνθρωποι είναι πια διασκορπισμένοι στα κουτούκια της πόλης, λαμπεροί και λουσμένοι στον ιδρώτα ή στο φεγγαρόφωτο. Μία παρέα βρίσκεται τελικά, μετά από ώρα πολλή αμηχανίας, στο κέντρο μιας χορευτική πίστα. Τα μέλη της μπαίνουν στο πνεύμα χωρίς προστριβές και κωλυσιεργίες. Χτυπιούνται και σπαρταράνε, χορεύουν σαν τις σαρδέλες, ο ένας πάνω στον άλλο, κολλημένοι. Όλοι, οι παρέες, αγαπιούνται, κι ας μην το ξέρουν. Υπάρχουν ορισμένοι με τζίβες κι άλλοι με σκουλαρίκια, μερικές τακουνάτες δεσποινίδες μα και αρκετοί άπλυτοι κύριοι. Κάποιοι πίνουν ένα σφηνάκι ρακή, γιατί είναι από την Κρήτη ή γιατί δεν είναι. Μετά, για ώρα, αγκαλιάζονται και περιστρέφονται.

Τι μαγικό που οι άνθρωποι γίνονται η πόλη καθώς γυρνούν, όταν στριφογυρνούν και φωνάζουν, τις στιγμές -δηλαδή κάθε στιγμή- που πάλλονται.