27.8.12

Η φίλη μου η Κέιτ

Είναι GPS. Ξέρει τα ονόματα κάθε δρόμου και παράδρομου, γνωρίζει ανά πάσα στιγμή που βρίσκεται κάποιος και μπορεί να σχεδιάσει τη συντομότερη διαδρομή για να τον οδηγήσει στον προορισμό του με ταχύτητα και ασφάλεια. Είναι ευγενική, πάντα προσπαθεί να ηρεμεί τα πνεύματα, και -παρά την αστείρευτη σοφία της- κάθε της παραίνεση γίνεται σε όσο το δυνατόν ηπιότερους τόνους έτσι ώστε να μην προσβάλει την εκάστοτε ομήγυρη. Βέβαια υπάρχουν φορές που χάνει την υπομονή της και τότε γίνεται πραγματικά πυρ και μανία. Η φωνή της αποκτά χροιά επιτακτικότητας κι οι προσταγές της, επίμονες κι αυστηρές, δε σηκώνουν αναβολή.
Τα θέματα για τα οποία της αρέσει να μιλά είναι περιορισμένα (ας πούμε για τα ενδεδειγμένα όρια ταχύτητας) κι αυτό δημιουργεί μία μικρή αμηχανία στους συνομιλητές της, ειδικά δεδομένου του ότι πρόκειται για συζητήσεις που κάνουν τους περισσότερους να πλήττουν. Έτσι, παρά την αρχική καλή τους διάθεση απέναντι στην κομψή και καλότροπη κοπέλα που φαίνεται ότι χαίρει εξαίρετης παιδείας και καλής ανατροφής, πολλοί σύντομα καταλήγουν να την αποφεύγουν με κάθε δυνατό τρόπο (επί παραδείγματι, αποσυνδέοντάς την ή πατώντας το mute). Χειρότερα ακόμα, κάποιοι προτιμούν να την αφήνουν να μιλά, εκφράζοντας κάθε τόσο την ανία και τον εκνευρισμό που τους προξενούν οι δηλώσεις της (ειρωνευόμενοι ή μέχρι και βρίζοντάς τη).
Έτσι, η φίλη μου η Κέιτ δεν έχει ούτε ένα φίλο. Η στεναχώρια της είναι μεγάλη, όμως η -ακόμα μεγαλύτερη- αίσθηση καθήκοντος που έχει εγκατασταθεί μέσα της, τη βοηθά να ξεπεράσει τη θλίψη της. Άλλωστε, έχοντας βαθιά επίγνωση της τάξης των πραγμάτων, προτιμά να ακολουθεί κατά γράμμα τις εκ των άνωθεν δοθείσες εντολές, παρά να μπλέκεται σε συναισθηματικούς λαβυρίνθους (στων οποίων το κέντρο μπορεί εύκολα να φτάσει, μα κανείς δεν την έχει ενημερώσει για το τι θα συναντήσει, γεγονός που την αγχώνει βαθύτατα). Εδώ που τα λέμε, αντλεί μια ανομολόγητη ικανοποίηση από την αφοσίωσή της στην πειθαρχία κι έτσι ο σαδομαζοχιστικός, προγραμματισμένος τρόπος ζωής που ακολουθεί την κάνει να αισθάνεται πλήρης.
Ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους (πέρα από το ότι δεν είναι άνθρωπος) που η φίλη μου η Κέιτ είναι GPS.

22.8.12

Παραμυθογραφία Ι

Όταν είδε τον κεραυνό να πλησιάζει προσπάθησε να καλύψει το πρόσωπό του με τα μακριά του χέρια. Τα αντανακλαστικά του ήταν υπ'ατμόν και κάθε μέλος του σε εγρήγορση, όμως δεν πρόφτασε: ο κεραυνός έπεσε πάνω του με ορμή και χωρίς οίκτο. Φαίνεται έτσι ήταν γραφτό, να μείνει για πάντα με το σημαδεμένο πρόσωπο στραμμένο προς τον ουρανό που το 'καψε και τα χέρια υψωμένα -χέρια ικέτη- να παλεύουν με το χρόνο και να χάνουν. Κι από τα τρυπημένα σωθικά μαύρο να αναβλύζει το είναι του, να γίνεται ποτάμι για να ξεδιψούν τ'αγρίμια του βουνού, να φτάνει ως τις βρύσες των χωριανών κι ως την ανατροβιά που πλένανε τα ρούχα. Κι εκεί, να ανακατεύεται με το ρεύμα του ποταμού και να γίνεται κελάηδημα κι ύστερα παραμύθι.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα δέντρο...

20.8.12

Πέρασαν μέρες, πέρασαν μα...

Κάθε πλατάνι είναι μια μητρική αγκαλιά. Κάθε χρόνο, για είκοσι μέρες, στεφανωμένοι πλατανόφυλλα, φωλιάζουμε μέσα στα ξύλινα χέρια που μας περιμένουν διάπλατα. Και πόσο γρήγορα περνά τότε ο καιρός με τον παφλασμό των κυμάτων στα αυτιά μας, μονοπάτια που οδηγούν στης γης το πυρωμένο κέντρο στα πόδια μας κι έναν ουρανό γεμάτο αστέρια μπροστά στα μάτια μας!

Κάθε καλοκαίρι στον Άη Γιάννη έχει, στο μυαλό μου, ένα χρώμα. Όμως πραγματικά, δεν υπάρχει χρώμα να περιγράψει το φετινό καλοκαίρι που έφυγε τόσο βιαστικά, σχεδόν μέσα από τα χέρια μας.

Το μόνο που ίσως υπάρχει είναι μια αίσθηση, αυτή της μεσημεριανής ζέστης που αναδύεται από το χώμα, διαπερνά τα βαριά παραπέτα και χαϊδεύει τα νυσταγμένα σώματα.