4.6.12

Cascade

Μπουμπούκι έτοιμο να σκάσει, κάθεσαι σε μια υπερυψωμένη κούνια κι ολάκερος ο κόσμος απλώνεται στα πόδια σου.

Λοιπόν, (και) αυτό κάνει τον καλλιτέχνη: να μεταβολίζει τη δυσκολία, να παίρνει το καθημερινό και να το κάνει αιώνιο.

1.6.12

Welcome to the jungle

Κάθε βράδυ η συγκάτοικός μου φυσά τη μύτη της ακριβώς πέντε φορές, δυνατά και ρυθμικά, με τρόπο τέτοιο που παραπέμπει σε σαλπισμό ελεφάντων. Χτες, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, σκέφτηκα ότι μπορεί να πρόκειται για κάλεσμα προς άλλους ελέφαντες, παρότι ποτέ κανένας τους δεν έχει ανταποκριθεί. Μόνο ο Πάντα, που έτυχε μια νύχτα να βρίσκεται στα πέριξ, έγινε μάρτυρας του μυστικού καλέσματος. Όμως δε μπόρεσε να προσανατολίσει τον ήχο σωστά και νόμισε ότι προήλθε από άλλο δωμάτιο. Γέλασε παραξενεμένος κι έφυγε, αφήνοντάς με μόνη, ταβλαρωμένη μέσα στο σκοτάδι, να σιγομετρώ τα φυσίματα: ο γνωστός αριθμός, ο ίδιος ρυθμός, όπως κάθε βράδυ.

If I wanted to go on

Μέσα στη νεκρική σιγή της πόλης τα μπιτ εναλλάσσονταν με τα μπιπ, η φωνή μιας τραγουδίστριας με την κραυγή των ασθενοφόρων και των περιπολικών. Αυτοί είναι θαρρώ οι αντιπροσωπευτικότεροι ήχοι του Λονδίνου, της πολυπολιτισμικότερης -λένε- πόλης του κόσμου. Στη χτεσινή απονομή βραβείων της Εθελοντικής Μονάδας του πανεπιστημίου οι περισσότεροι εκ των παρισταμένων ήταν "ξένοι", προσεκτικά ντυμένοι σύμφωνα με τις δαντελωτές και λουλουδάτες επιταγές της αγγλικής μόδας (αδόκιμος, μάλλον, όρος). Λοιπόν -το επαναλαμβάνω ακατάπαυστα- μου προκαλεί δέος το πως αυτή η πόλη κλέβει την ταυτότητα των κατοίκων της και τους δίνει να φορέσουν μια καινούρια. Μα κυρίως μου κάνει εντύπωση το πως, φαινομενικά ομοιόμορφοι, άπαντες προχωρούμε -σαφώς- βιαστικοί στους δρόμους και καταδεικνύουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, φωναχτά ή νοερά τη διαφορετικότητα.
Χτες το πρωί διάβασα μία νουβέλα του Beckett, "The End". Κλωθογύριζε στο μυαλό μου ολημερίς.
Ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα, χωρίς παρελθόν και μέλλον, σε μία πόλη επίσης χωρίς ταυτότητα, τριγυρνά μόνος, μεταξύ αποδεκτού και μη αποδεκτού, μεταξύ ρεαλισμού και υπερρεαλισμού, μεταξύ ανθρώπινου -πανανθρώπινου-, υπεράνθρωπου και απάνθρωπου. Επαίτης μέσα σε ένα βούρκο, στην κυριολεξία μέσα στα σκατά. "The memory came faint and cold of the story I might have told, a story in the likeness of my life, I mean without the courage to end or the strength to go on".
Έξω από το κτίριο όπου η εκδήλωση έλαβε χώρα, κάθονταν πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χαρακτήρες του Beckett, κουκουλωμένοι με λερωμένα sleeping bag. Οι βραβευμένοι εθελοντές κατέφυγαν στις pub κρατώντας τα διπλώματά τους, ενώ η νύχτα έπεφτε στην πόλη της οποίας η ταυτότητα είναι κολλάζ των ταυτοτήτων των κατοίκων της. Οι δρόμοι ερήμωναν καθώς τα μπαρ γέμιζαν, τα ασθενοφόρα και τα περιπολικά θέριζαν τους δρόμους και ξεκούφαιναν τους περαστικούς με τις σειρήνες τους.