14.5.12

Ανθρωπογραφία #3 (Η πρώτη πρόβα)


Καθόταν στην καρέκλα με λυγισμένα γόνατα σα να προσευχόταν, μα οι κινήσεις του δεν ήταν κατανυκτικές. Κουνούσε τα χέρια του άγαρμπα, άρρυθμα αλλά γρήγορα, τόσο γρήγορα που η ασημένια αλυσίδα που φορούσε στον καρπό του κουδούνιζε. Κρατούσε ένα red bull κι έπινε λαίμαργα, ακόρεστα, αδιάκοπα (μα πόσο red bull μπορεί να περιέχει ένα τοσοδα μπουκαλάκι;) επί μία ώρα, όλο και πιο νευρικά. Κι ενώ αυτός μιλούσε χαμηλόφωνα και δειλά, το κείμενό του κραύγαζε, έπαιρνε φωτιά.  Στην αρχή είδαμε μια σπίθα κι έπειτα μία ολόκληρη πυρκαγιά! Επί μία ώρα το κείμενο καιγόταν, άξαφνα υψωνόταν πάνω από τα κεφάλια μας και πετούσε στάχτες στα μαλλιά μας, έπεφτε ξανά στο πάτωμα και σηκωνόταν για να μας τυλίξει με πύρινα σκοινιά. Κι αυτός καθόταν στην καρέκλα του, σα νυχτερίδα, και κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια, γεμάτος έκπληξη. Έγραφε πότε-πότε κάποια σημείωση στην τσαλακωμένη φωτοτυπία του κειμένου που κρατούσε, έγραφε κι έσβηνε, δεν ήταν σίγουρος αν η ιδέα ήταν σωστή, αν πρέπει να την κοινοποιήσει. Παρατηρήσαμε τα χέρια του, γραμμένα από τους ώμους μέχρι τα δάχτυλα με πράσινο, κόκκινο και μπλε μελάνι, ξεθωριασμένο ή μουτζουρωμένο (μάλλον προσπαθούσε να σβήσει τις λέξεις στα χέρια του, όπως τις σημειώσεις του, τρίβοντας λυσσαλέα). Και καθώς η αλυσίδα στο χέρι του έδινε ρυθμό στο σπασμωδικό χορό των πολύχρωμων χεριών, αυτός ανασκουμπώθηκε κι έγινε ένα με το φλεγόμενο κειμένό του (τα μάτια του το πρόδωσαν), κι η φλόγα, δυναμωμένη, έγινε στρόβιλος και το έσκασε από το ανοιχτό παράθυρο, βγήκε στο δρόμο και χάθηκε στον ομιχλώδη ορίζοντα.

Μας ευχαρίστησε με τη λεπτή, αφύσικη φωνή του, έβγαλε το κινητό του από τη διαλυμένη μαύρη τσάντα του και έστειλε ένα μήνυμα.

6.5.12

Επεξήγηση

Καιρό πριν διάβασα στον πιτσιρίκο ότι οι Έλληνες που κατοικούν στο εξωτερικό δεν έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν παρά μόνο άμα επιστρέψουν στην Ελλάδα. Το μετέδωσα, το κατακεραύνωσα, και τώρα που έχει γίνει επίκαιρο το αναρτώ (και) εδώ. Μία ολόκληρη Ελλάδα μένει μόνιμα εκτός Ελλάδας, μα δεν της δίνεται η δυνατότητα να εκφράσει γνώμη και άποψη. Λες και το 'φευγιό' σου αλλάζει ταυτότητα. Μία ολόκληρη Ελλάδα χωρίς φωνή. Λογικό, εφόσον οι ψήφοι μαγειρεύονται μόνο εντός συνόρων. Δε μπορώ παρά να συγχαρώ την πολιτική ηγεσία της πατρίδας (;) για την προνοητικότητα της. Και συγγνώμη, φίλοι, που βουρλίζομαι τόσο με το ζήτημα, μα μου φαίνεται εξοργιστικό.

Απάντηση

Είμαι νέα. Θα ψήφιζα για πρώτη φορά. Νιώθω οργή, αγανάκτηση, φόβο και ανασφάλεια. Κι εσείς ανήκετε όχι μόνο στη γενιά που τα έκανε τα θάλασσα, αλλά και στην ομάδα των ανθρώπων που εν τέλει υποστήριξαν τον πνιγμό των υπόλοιπων. Μόλις μου διάβασαν την προεκλογική επιστολή που στείλατε 'προσωπικά' προς εμένα. Ενδιαφέρουσες οι τρεις πιθανές λύσεις που παραθέτετε. Τι κρίμα όμως που για μένα υπάρχει μόνο μία! Σπουδάζω στο εξωτερικό και, όπως οι εκατοντάδες ομογενείς που σπουδάζουν ή δουλεύουν εκτός Ελλάδας, δεν έχω δικαίωμα να ψηφίσω στη χώρα διαμονής μου. Μας εμποδίζει το άρθρο 51 του Συντάγματος, που πιθανώς χρειάζεται επανεξέταση. Η απόσταση και το κόστος μεταφοράς στην Ελλάδα είναι απαγορευτικά για τους περισσότερους εξ ημών και, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από την αποχή, η οποία καθώς φαίνεται είναι πολιτικά εκούσια. Σας γράφω για να σας ευχαριστήσω για το συγκινητικό ενδιαφέρον. Δυστυχώς όμως, και εξ αιτίας σας, δε μπορώ να σας στηρίξω στο δύσκολο αγώνα σας (γιατί αναγνωρίζω το πόσο δύσκολο είναι να οδηγήσεις κάτι που ήδη έχει πιάσει πάτο ακόμα πιο χαμηλά). Σας εύχομαι καλή επιτυχία. Μακάρι το τρίτο Μνημόνιο στο πλευρό του κ. Σαμαρά να φέρει ότι επιθυμείτε: περισσότερη εθνική μιζέρια και μεγαλύτερη κοινωνική εξαθλίωση.