28.4.12

Πολιτική δυσφήμηση

Ποτέ πριν δεν είχα επισκεφτεί το μαγαζάκι στη γωνία του δρόμου, τυπικό ψιλικατζίδικο για τα Ελληνικά δεδομένα. Το λειτουργεί ένας συμπαθητικότατος τύπος από το Πακιστάν. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που είπε τη χώρα καταγωγής του αβίαστα, χωρίς να τον ρωτήσω: άνθρωποι από το Πακιστάν ή την Ινδία που έχω γνωρίσει εδώ, δηλώνουν πάντα ότι είναι από το Λονδίνο. Αμέ, γέννημα-θρέμμα. Στο ψιλικατζίδικο δεν κάθισα πολύ, ίσα που πήρα το νερό μου και μετά από δύο-τρία καλαμπούρια έφυγα. Μα πριν φύγω, ο συμπαθητικότατος τύπος με ρώτησε από που είμαι. Κι όταν του είπα ότι είμαι από την Ελλάδα, έλαμψε το πρόσωπό του. Α, μου είπε, έχω φίλους από το Πακιστάν που πήγαν στην Ελλάδα γιατί εκεί είναι καλύτερα απ'ότι στην πατρίδα. Τι να του πρωτοπεις; Ότι μπορεί οι φίλοι σου να στοιβαχθούν (βάσει προεκλογικών σχεδίων) στην Αμυγδαλέζα, ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης; Ότι μπορεί να τους δούμε μία μέρα σε ένα τέτοιο βίντεο, να ξυλοκοπούνται χωρίς έλεος από τους προστάτες των (Ελλήνων;) πολιτών; Ότι φεύγουν να αναζητήσουν κατιτίς καλύτερο σε μία χώρα για την οποία η "δημοκρατία" έχει πάψει να υφίσταται ακόμα και ως πρόσχημα; Σε μία χώρα που θα εκλέξει (δημοκρατικά!) φασίστες και νεοναζί και θα τους αφήσει να κρίνουν, να μιλούν και να αποφασίζουν εκ μέρους των πολιτών; Γράφει σωστά ο πιτσιρίκος ότι μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων των Χρυσαυγιτών είναι καιροσκόποι, που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το συμφέρον τους και τώρα -μην έχοντας συμφέρον- βγάζουν τα πραγματικά τους γούστα. Ναι, μα τι γίνεται με τους ψηφοφόρους που δεν εντάσσονται στο ποσοστό αυτό, εκείνους που φανατίζονται όχι μόνο με τις αντιμνημονιακές ιδέες αλλά και με τον απανταχού αφανισμό των μεταναστών και την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία των Ελλήνων; Διάβαζα τις προεκλογικές δηλώσεις των υποψηφίων για τις Δημοτικές εκλογές του Λονδίνου. Οι περισσότεροι είχαν εντάξει στο πρόγραμμά τους μέτρα για να "επιστρέψει το Λονδίνο στους Άγγλους" - όχι μόνο οι φασίστες. Δε μπορώ να καταλάβω πως μπορεί η συλλογική μνήμη να είναι τόσο βραχυπρόθεσμη, πως γίνεται να ξεχνάμε τόσο γρήγορα ένα παρελθόν τόσο βίαιο και επώδυνο. Και πως μπορει η επιστροφή σε ένα τέτοιο παρελθόν (ψωμί-παιδεία-ελευθερία, ξανά τόσο επίκαιρο) να μη μας ταρακουνά, αλλά να μας καταβροχθίζει. Σαφέστατα αυτά δεν ενδιαφέρουν τον ψιλικατζή, ούτε τους φίλους του κι έτσι μονάχα έγνεψα. "Τake care", με ξεπροβόδισε. "Κι εσύ επίσης", απάντησα. "Και οι φίλοι σου!"

Όταν επέστρεψα στην πατρίδα το Πάσχα, αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν τα κουρασμένα σώματα, τα διαλυμένα πρόσωπα με φόντο άσπρους τοίχους. Αυτό, και οι δρόμοι: σε κάθε κολόνα, σε κάθε στάση, σε κάθε βιτρίνα, μία ταμπέλα πώλησης, εκποίησης, ή έκκλησης για μποϊκοτάζ στο Ble, στο Χατζή, στο Φωκά που έχει αφήσει τους εργαζόμενούς του απλήρωτους για μήνες. Μια χουντική κυβέρνηση βασανιστών χωρίς έλεος, χωρίς συναίσθημα, χωρίς τσίπα, που ήθελε να διαλύσει ακόμα και το παραμικρό ίχνος ανθρώπινης υπόστασης. Και άνθρωποι που δεν αντιδρούν στα ανθρώπινα.

8.4.12

Δεκαπέντε πίσω

Ήμουν πεπεισμένη ότι άμα μετουσιώσω τη σκέψη θα μπορέσω να διαχειριστώ το συν-αίσθημα. Το θέμα είναι ότι η σκέψη δε μετουσιώνεται, από φόβο.
Εικόνες πιεστικά ενοχλητικές, ενοχλητικά πιεστικές. Ματωμένα μάτια, σημαδεμένα μουσούδια, μουδιασμένα πόδια. Εικόνες μάχης, ενός ολόκληρου πολέμου, σ'ένα πρόσωπο χωρίς εκφράσεις, τόσο εκφραστικό.
Θα σας πω λοιπόν το μεγαλύτερό φόβο μου περί 'μετ'-ουσίας: είναι μην το πρώτο συνθετικό από 'μετα-' γίνει 'από-'. Μην τυχόν και γράψω για πράματα που δεν πρέπει να γράφονται.
Να μην σκεφτώ πράματα που δε θέλω να σκέφτομαι.