9.3.12

Σημαινόμενα

"Δεν είσαι καλά...;", τη ρώτησαν σε σπαστά ελληνικά. "...Ψυχικά", βιάστηκε να απαντήσει. Όχι από φόβο μήπως δε βρουν την κατάλληλη λέξη και μείνει η ερώτησή τους μετέωρη, αλλά θέλοντας να τους εμποδίσει να πουν τη λέξη.
Λες και λέγοντας τη λέξη θα άγγιζαν την έννοια. Λες και αγγίζοντας την έννοια θα έφταναν, θα έπλητταν, θα τραυμάτιζαν την ιστορία της έννοιας. Και, παρότι δεν το ήξερε εκείνη τη στιγμή, ήταν μέσα της η σύνδεση μεταξύ της λέξης και της σημασίας της -κυρίως όμως της ιστορίας πίσω από τη σημασία- τόσο δυνατή, που ένιωσε ότι τουλάχιστον το σημαίνον έπρεπε να προστατευτεί από τον βαρβαρικό βανδαλισμό.

5.3.12

Επιλογία

Κοιτώ τα γράμματα στο πληκτρολόγιο ψάχνοντας να βρω τα λόγια. Κοιτώ παντού ψάχνοντας να βρω τα σωστά λόγια. Όλες οι λέξεις κρύφτηκαν απόψε, κρύβονται από το πρωί και δε λένε να εμφανιστούν. Κι άμα εμφανιστούν, δεν ξέρω αν θα γίνουν χείμαρρος ή σιωπή. Δεν ξέρω αν θα καταλάβεις, δε ξέρω τι θα καταλάβεις. Τα λόγια είναι μάσκες, τα λόγια είναι πάντα λάθος.
Και, το ξέρεις, το δυσκολότερο πράμα είναι ο επίλογος.

3.3.12

Aαα


Ξυπνητήρι στις 8, εγερτήριο στις 10. Έχασα τη γιόγκα και, για σήμερα, εγκατέλειψα την ιδέα του προγραμματισμού. Καφές και αδιάφορες κουβέντες στην κουζίνα, κι ας μην είναι οι πρωινές συζητήσεις το φόρτε μου. Δεύτερος καφές, στο δωμάτιο, παρέα με κάθε αγαπημένο μελαγχολικό τραγούδι.
Μία βδομάδα γεμάτη ανόητες, παρορμητικές δράσεις και αντιδράσεις. Κι αφού έκανα τα πράματα (μέσα μου και έξω) σαλάτα και ικανοποιήθηκα, συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι -και δε θέλω να είμαι- ούτε εδώ, ούτε εκεί, ούτε και παραπέρα, ότι δε χωρώ πουθενά. Τώρα δεν ξέρω πως να βρω την άκρη.
Από τα λάθη μαθαίνουμε πολύ αποτελεσματικά, ίσως αυτό είναι μια παρηγοριά. Το θέμα είναι τι κάνουμε με τα "λάθη" μας αυτά που είναι σωστά (ή έστω, δικαιολογημένα): επιμένουμε και φτάνουμε στα άκρα ή δείχνουμε μεταμέλεια και μαζεύουμε τα σπασμένα;...