28.1.12

The true state of man is Dada

Cello Woman του Man Ray.

Αυτή η φωτογραφία, η κυριολεξία του τίτλου.

Ο ξενιστής των ονείρων

Πίνω χυμό από μήλο και βατόμουρα, διαβάζω για τη λεξιλογική πρόσβαση (πόσο τρομακτικά βαρύγδουπα ακούγεται στα ελληνικά!), το κεφάλι μου είναι καζάνι, το Youtube παίζει τα "αγαπημένα". Μόλις σταμάτησαν τα μπιτ των Gold Panda και ακούγεται τώρα η μπουζουκομάνα του Θανάση. Μπορώ με τις μουσικές του ανθρώπου αυτού να περάσω ώρες, μέρες, μήνες. Κάθε τραγούδι και διαδρομή, όλο αισθήσεις κι αισθήματα. Σταματά το διάβασμα, ξεκινά το νοερό ταξίδι.

Κυρίως

Άκουσα πρώτη φορά τη λέξη "συμπαρομαρτούντα" από τη μητέρα πριν ένα χρόνο, η συζήτησις περί ψαρόσουπας και τα μυαλά στα κάγκελα. Μου είχε φανεί τόσο αστεία που γελούσα καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής στο σπίτι επαναλαμβάνοντάς τη και, αφού φτάσαμε σπίτι, αποφάσισα να βαφτίσω έτσι το νεοσύστατό μου (τότε) μπλογκ. Ενδεικτικός ο τίτλος: πάντα το θέμα ήταν τα γύρω και ποτέ τα κυρίως, τα δικά μου ή του κόσμου. Όμως έρχονται στιγμές που πρέπει να γίνονται και τα κυρίως λόγια.

Ρωτά η Λότι αν στην Ελλάδα έχουμε χειμερινά λούνα παρκ σαν το πολυδιαφημισμένο Winter Wonderland που επισκεφτήκαμε καιρό πριν (βλέπετε, θεωρούμεθα χώρα εξωτική, σχεδόν εξωγήινη, οπότε τέτοιες διευκρινήσεις περί πολιτισμικών θεμάτων κρίνονται αναγκαίες). Παρασέρνομαι απαντώντας και -με τα πολλά- καταλήγω να μιλώ για την κρίση μας. Η ομήγυρη με ακούει με περιέργεια. Μιλώ για την 'πραξικοπηματική' κυβέρνηση τεχνοκρατών (σοκάρονται - "are you serious?") και για τη διαφθορά. Νομίζουν ότι αναφέρομαι στη διαφθορά των πολιτών, των τεμπέληδων φοροφυγάδων του Greek for a Week. Και τους εξηγώ ότι δεν υπάρχει μόνο αυτή η όψη. Και δεν κατανοούν τι εννοώ, γιατί αυτοί γνωρίζουν (και είναι βέβαιοι περί τούτου) ότι η κρίση είναι mediterranean thing, που περνούν οι Μεσογειακές χώρες λόγω της απαράδεκτης νοοτροπίας τους. Σα γρίπη βρε αδερφέ - κι αυτοί, τυχεροί, έχουν ανοσία ως ανώτερα όντα.
Εκνευρίστηκα και η συζήτηση έληξε. "Well, we'll see if it's just mediterranean", λέγω. "Yeah, maybe it's European", η δική τους συγκατάβαση. Μα, σαφώς, δε θεωρούν τον εαυτό τους Ευρώπη και άρα θα σωθούν, κι αυτοί και -βέβαια!- η βασίλισσά τους.
Τι να πει κανείς και τι να κάμει;

24.1.12

Ανθρωπογραφία #2

Περπατούσε και χανόταν ανάμεσα στο πλήθος, ένας τύπος μικροκαμωμένος και συμβατικά ντυμένος (κάποιος γνώστης της μόδας χαρακτήρισε ρούχα του vintage). Θα μπορούσε να ήταν δέκα χρονών, όμως σίγουρα δεν ήταν. Έκανε ελιγμούς προσπερνώντας τους αργόσχολους ανθρώπους και τελικά έβγαλε φτερά και πέταξε ανάμεσά τους. Έφτασε στην αίθουσα και μας μοίρασε τις ασκήσεις, μας βοήθησε, μας μάλωσε πειραχτικά που δεν προσέχουμε όσο πρέπει -είπε- στα μαθήματα (μόνο που ήταν σα να μιλούσε και στον εαυτό του). Στο τέλος μας ψιθύρισε ότι το εργαστήριο δεν εξετάζεται, κι όλοι γέλασαν και είπαν ότι δε θα ξαναπατήσουν. Κι όμως, όλοι θα ξαναπάνε. Άλλωστε, που ξέρεις, μπορεί να αποκαλυφθεί ότι μόνιμη κατοικία του δεν είναι ούτε το εργαστήριο μα ούτε και το Λονδίνο. Μπορεί μία μέρα να τον δούμε να παίρνει τον υπολογιστή του και να μας κουνά το μαντήλι από το κινούμενο κάστρο του Χόουλ, με τα φτερά του διάπλατα, δέκα χρονών.

16.1.12

ΚΟΥΦΑΛΕΣ

Μία σκέψη που στριφογυρνά στο μυαλό μου: πως μεταφράζεται αυτή η λέξη; Πως μεταφράζεται με το ίδιο πάθος (πάθος με κάθε έννοια); Πως άραγε μπορεί το πάθος να μείνει ακέραιο καθώς η φόρμα αλλάζει; Και, άραγε, μπορούν οι λατινικοί χαρακτήρες να το χωρέσουν; Μήπως μπορούν οι γραφικοί χαρακτήρες; Και τι γίνεται με τους χαρακτήρες που (οι ίδιοι) δε χωρούν πουθενά;


14.1.12

Ανθρωπογραφία #1

Η ξανθιά κοπέλα με την πουά φούστα κρατούσε, κι αυτή, σημειώσεις. Έγραφε σα ρομπότ την κάθε λέξη που η θεία ύπαρξη μας έριχνε στα μούτρα με κύρος και γοητεία. Έγραφε τόσο γρήγορα που δεν τις ξέφευγε ούτε παρένθεση, ούτε κόμμα, oύτε μία τελεία πάνω από κάποιο "i". Μετά είδα το τετράδιό της, στο κάτω μέρος του οποίου (σε κάθε σελίδα) υπήρχαν τα σύμβολα ενός μαγνητοφώνου. Η ξανθιά κοπέλα είχε μεταμορφωθεί σε μαγνητόφωνο!