17.12.12

Sunlight garden low, moon tides of the sea

Μία μέρα μπορεί να γράψω τόσα όσα, να γράφω και να γράφω. Κυρίες μου και κύριοι, ορίστε μία υπόσχεση προς εαυτόν για δημοσίευση στους διαδικτυακούς τόπους, τους άνευ συνόρων και (γεωγραφικών) προσδιορισμών.
Κατά τα άλλα, τα πραγματικά, άλλαξε η χωροταξία. Έφτασα. Στην παράσταση που παρακολούθησα χτες ονόμασαν τον τόπο οφθαλμαπάτη: "τόσο κοντά στην ακροθαλασσιά η πόλη μου". Έτσι είναι. Κόσμος μικρός και μέγας, πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη. Κι οι άνθρωποι -κάποιοι γερνούν κι άλλοι ποτέ, γίνονται σωσσυρικοί δείκτες και παραμένουν- κάποτε υποδέχονται κι αποδέχονται (μερικές φορές ίσως το ένα προϋποθέτει το άλλο) κι άλλοτε γυρνούν την πλάτη. Έτσι περνά ο καιρός. Εδώ ο χρόνος βρίσκεται μέσα στο χώρο.
Πόσες αντιθέσεις άραγε ανακατατεύονται ακατάπαυστα μέσα σ'αυτό το χωνευτήρι;
Μάγουλα βαθουλωμένα και μαύροι κύκλοι κάτω από μάτια λαμπερά με το βουβό πανικό του ψαριού που ακόμα σπαρταράει. Κτίρια ερειπωμένα, έργα εγκαταλειμμένα. Και ταυτόχρονα ένα πλήθος κουκουλωμένο με κασκόλ και χοντρά παλτά, να απολαμβάνει το κιτς της πλατείας Αριστοτέλους. Η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό -γκρι στο γκρι- και μόνο η υφή των κυμάτων και των σύννεφων διαφέρει. Να η οφθαλμαπάτη: πού σταματά το τσιμέντο και ξεκινά η αρμύρα; Πού σταματά η αρμύρα κι αρχίζουν οι αιθέρες; Κι αναρωτιέμαι μήπως όλα είναι ένα στην πόλη μου; Σάμπως δεν είναι οι άνθρωποι τα κτίριά τους;
Μέσα στο χωνευτήρι είμαι κι εγώ, όχι μόνο τώρα, μα ακόμα κι όταν βρίσκομαι χιλιόμετρα μακριά. Κι υπάρχει μέσα μου μία μικρή τύψη καταχωνιασμένη, μία θλίψη, που ξεχνώ τελευταία τη συλλογική απογοήτευση (όχι τον αγώνα, την απουσία του) μπροστά στην ατομική Νεφελοκοκκυγία.
Για όλα αυτά μια μέρα μπορεί να γράψω. Θα γράψω τόσα όσα μου είναι μπορετό, κι ας είναι το αποτέλεσμα αμφίβολο.

1 σχόλιο:

  1. Φαίδρα μου, το αποτέλεσμα μόνο αμφίβολο δεν είναι. Να γράφεις! http://www.youtube.com/watch?v=LfhGszwUY3A

    ΑπάντησηΔιαγραφή