19.10.12

Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου

Προσπαθούσα χτες περιπαθώς να εξηγήσω σε φίλους εκ της πολιτισμένης Ευρώπης την κατάσταση στην Ελλάδα. Δεν καταλάβαιναν το λόγο και τη χρησιμότητα της χτεσινής γενικής απεργίας. Σίγουρα μία τέτοια κίνηση δεν καταφέρνει τίποτα παρά την επιδείνωση της ήδη άσχημης οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας και υπονομεύει την αξιοποίηση των χρημάτων που της παραχωρούνται.
Στην αρχή αστειεύτηκα. Στη συνέχεια ειρωνεύτηκα. Τελικά εξοργίστηκα. Δεν καταλάβαινα κι εγώ με τη σειρά μου πως γίνεται να πιστεύουν ότι σκύβοντας το κεφάλι θα βελτιώσουμε τη ζωή μας. Το ότι δε θα δούμε άσπρο φως είναι γνωστό κι αποδεκτό (ειδικά μετά το εκλογικό χαρακίρι). Όμως αν δε δηλώσουμε την αντίστασή μας, αν δε δείξουμε την αγανάκτησή μας, αν δεν εκτονώσουμε την οργή μας -αυτή την οργή που τελικά απευθύνεται σε εμάς τους ίδιους-, δε θα είμαστε πια άνθρωποι.
Κι όταν μίλησα για τη βία (την κρατική και την παρακρατική - τάχα ποια είναι ποια πλέον), κανένας δεν πίστεψε ότι ως λαός εκλέξαμε (δημοκρατικά - τι ειρωνία!) ναζί για να μας κυβερνούν και τους υποστηρίζουμε, έστω και μέσω της βουβής μας απραξίας. Κι όμως -εδώ το BNP, οι True Finns στη Φινλανδία- η τάση εξαπλώνεται καθώς οι άνθρωποι φτάνουν στα προσωπικά τους άκρα και το καθεστώς, κάθε πολιτισμική (κοινωνική, συλλογική κι ατομική) σύμβαση, καταρρέει.
Με παρότρυναν χτες να διαβάσω αυτό το άρθρο: http://tsak-giorgis.blogspot.co.uk/2012/10/blog-post_1592.html και σας παροτρύνω να το διαβάσετε κι εσείς, αντιεξουσιαστές ή μη. Μια φωνή λογική κι ας είναι η εποχή εκ φύσεως παράλογη. Σημασία έχει, όπως είπε κι ο Παναγιώταρος της Χρυσής Αυγής στο BBC, ότι έχουμε εμφύλιο πόλεμο. Κι είναι ο πόλεμος παντού, στους δρόμους και στις συνειδήσεις. Μου θύμισε και το τραγούδι του Πανούση που μικρή τραγουδούσα χωρίς να καταλαβαίνω: "μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια / των πολυκατοικιών, άσπρα σεντόνια / δε φοβάμαι / άραγε μέχρι πότε αλήθεια θα κρατήσει / αυτή η ανακωχή μεταξύ των ενοίκων". Κι ο χρόνος ήδη μετράει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου