12.10.12

Οι μέρες μου

Οι μέρες είναι πουλιά, πετούν και φεύγουν. Φεύγουν και φτάνουν στα πέρατα του κόσμου. Μερικές γυρνούν πίσω τόσο διαφορετικές που δύσκολα φέρνουν στο νου την αρχική μορφή τους. Κάποιες άλλες δε γυρνούν ποτέ κι ούτε αφήνουν πίσω ένα ενθύμιό τους. Οι πρώτες ταξιδεύουν στη θύμηση κι οι δεύτερες στη λήθη. Το πρώτο ταξίδι έχει προορισμό τόπους πεπερασμένους μα το δεύτερο εκτείνεται στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα.
Οι μέρες μου εδώ είναι πουλιά, πετούν και φεύγουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να τις δω πριν ξεκινήσουν τις μοναχικές πορείες τους. Μπλέκονται με τα πουλιά που τσαλαβουτούν στη γούβα του μικρού κήπου και πίνουν το νερό της βροχής. Μπλέκονται αδιάλυτα και δεν τις ξεχωρίζω από τα καναρίνια και τα περιστέρια όταν κοιτούν τον ουρανό, δίνουν ένα σάλτο κι ανοίγουν τα φτερά τους για να φτάσουν τα σύννεφα.
Το μόνο που οριοθετεί τις μέρες είναι ένα χαπάκι, η συνήθεια. Είναι η τήρηση μίας αέναης, σωτήριας ρουτίνας μέσα σε καιρούς φευγάτους χωρίς καμία ρουτίνα, χωρίς μία αρχή και δίχως ένα τέλος. Αυτό οριοθετεί τις μέρες μα και κάτι ακόμα: η κρυφή, ανομολόγητη προσμονή της οικειότητας.

1 σχόλιο:

  1. Αχ, Φεφέ μου. Δεν σε χορταίνω ποτέ.
    Ένα δωράκι: http://www.ubu.com/film/dali_ny.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή