31.10.12

Ανα-ζητω

Είναι η παρούσα κατάσταση τέτοια που οι περιπλανήσεις κρίνονται αναγκαίες και κάθε ανακάλυψη (ηθελημένη ή μη) μοιάζει ζωογόνος ένεση.
Τελευταία, συχνά ο αέρας μυρίζει μπαρούτι και τα δωμάτιά μας μούχλα. Στιγμές σαν κι αυτές σταματώ να αναπνέω για να σωθώ. Κάποτε όμως σώνεται ο αέρας, με καταπίνει η ασφυξία, μα μια στιγμή πριν σωθεί κι η τελευταία μου ανάσα, τρέχω έξω από το σπίτι και, αβλαβής, το κοιτώ να παίρνει φωτιά και να γίνεται στάχτη.
Μετά, θυμάμαι τα λόγια της πολύχρωμής μου φίλης. Η φωνή της, δυνατότερη από το κύμα των ωκεανών που μας χωρίζουν, συγχρονίζεται με την ακόη μου. "Η ζωή είναι γεμάτη χρώματα". Κι οι άνθρωποι επίσης: κοκκινίζουν και πρασινίζουν, κιτρινίζουν και μπλαβίζουν.

Έτσι, κάθε που καίγεται το κατάλυμά μου, από συνήθεια πια, ξεκινώ το περπάτημα.
Κι ήταν η προχτεσινή νυχτερινή πορεία απροσδόκητα θαυμάσια και θαυματουργή, ένα ολόκληρο ταξίδι στο Μεξικό, στο σούπερ-μάρκετ, στο σινεμά, σε μία όμορφη παμπ παρέα με ένα στυφό σάιντερ, σε δρόμους, σε παράδρομους, στη στάση του λεωφορείου, σε συζητήσεις, σε δηλώσεις, σε αναζητήσεις, και στο όνειρο: το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Τι παράξενη η απουσία της αμηχανίας τις στιγμές που τη θεωρεί κανείς αναπόφευκτη. Τι όμορφο συναίσθημα η ανακάλυψη και δη όταν έρχεται αναπάντεχα, περίπου σαν μάννα εξ ουρανού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου