22.8.12

Παραμυθογραφία Ι

Όταν είδε τον κεραυνό να πλησιάζει προσπάθησε να καλύψει το πρόσωπό του με τα μακριά του χέρια. Τα αντανακλαστικά του ήταν υπ'ατμόν και κάθε μέλος του σε εγρήγορση, όμως δεν πρόφτασε: ο κεραυνός έπεσε πάνω του με ορμή και χωρίς οίκτο. Φαίνεται έτσι ήταν γραφτό, να μείνει για πάντα με το σημαδεμένο πρόσωπο στραμμένο προς τον ουρανό που το 'καψε και τα χέρια υψωμένα -χέρια ικέτη- να παλεύουν με το χρόνο και να χάνουν. Κι από τα τρυπημένα σωθικά μαύρο να αναβλύζει το είναι του, να γίνεται ποτάμι για να ξεδιψούν τ'αγρίμια του βουνού, να φτάνει ως τις βρύσες των χωριανών κι ως την ανατροβιά που πλένανε τα ρούχα. Κι εκεί, να ανακατεύεται με το ρεύμα του ποταμού και να γίνεται κελάηδημα κι ύστερα παραμύθι.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα δέντρο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου