20.8.12

Πέρασαν μέρες, πέρασαν μα...

Κάθε πλατάνι είναι μια μητρική αγκαλιά. Κάθε χρόνο, για είκοσι μέρες, στεφανωμένοι πλατανόφυλλα, φωλιάζουμε μέσα στα ξύλινα χέρια που μας περιμένουν διάπλατα. Και πόσο γρήγορα περνά τότε ο καιρός με τον παφλασμό των κυμάτων στα αυτιά μας, μονοπάτια που οδηγούν στης γης το πυρωμένο κέντρο στα πόδια μας κι έναν ουρανό γεμάτο αστέρια μπροστά στα μάτια μας!

Κάθε καλοκαίρι στον Άη Γιάννη έχει, στο μυαλό μου, ένα χρώμα. Όμως πραγματικά, δεν υπάρχει χρώμα να περιγράψει το φετινό καλοκαίρι που έφυγε τόσο βιαστικά, σχεδόν μέσα από τα χέρια μας.

Το μόνο που ίσως υπάρχει είναι μια αίσθηση, αυτή της μεσημεριανής ζέστης που αναδύεται από το χώμα, διαπερνά τα βαριά παραπέτα και χαϊδεύει τα νυσταγμένα σώματα.

3 σχόλια:

  1. 1)Χαμόγελο.
    2)Ανατριχίλα.
    3)Κόμπος στο λαιμό.

    Άντε ρε χαζό,θα με πάρουν τα ζουμιά :'(

    <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα φιλί από τα κρύα μόνο για σένα, για να σε προλάβω πριν σε πάρουν τα ζουμιά! Σμουτς! :*

    ΑπάντησηΔιαγραφή