4.7.12

Ντροπή Ι

Ο (μυθιστορηματικός σχεδόν) εντός ή εκτός εισαγωγικών ιδεαλισμός. Μία ιδέα που κατά βάσει γνωρίζαμε ότι δε θα υλοποιηθεί. Γράφτηκαν εκατομμύρια άρθρα, απόψεις και έρευνες εν αναμονή αυτού που κάποιοι θεωρούσαν ουτοπία κι άλλοι δυστοπία. Κι όταν η ιδέα βρήκε, χάρη στην αγανάκτηση, αρκετή απήχηση ώστε να μπορέσει να αποκτήσει σάρκα και οστά, οι εσωτερικές παραινέσεις για σύνεση των ψηφοφόρων δεν ήταν αρκετές. Έφτασε λοιπόν από το εξωτερικό ένα "χέρι βοηθείας", σαν εκείνο του γονέα-τιμωρού στο παιδί-παραβάτη: "ξέρεις τι γράφει εδώ;". Όταν το χέρι υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας, λουφάξαμε. Και, φοβούμενοι το επερχόμενο χαστούκι, την τιμωρία για την πιθανή παράβασή μας, αποφασίσαμε να γίνουμε οι ίδιοι το χαστούκι που περιμέναμε.
Διάβασα και άκουσα από γνωστούς και άγνωστους για τις δραματικές συνέπειες που θα βιώναμε αν πραγματοποιούνταν σενάρια διαφορετικά από τα επιθυμητά στους "κηδεμόνες" μας. Τάχα τώρα είμαστε ασφαλείς από τυχόν δραματικές συνέπειες; Ναι, λένε μερικοί. Ωραία τότε. Ας νιώσουμε ευτυχισμένοι γιατί, μπορεί να μην έχουμε να φάμε, αλλά τουλάχιστον δε θα καταρρεύσει η οικονομία! Ας νιώσουμε ευτυχισμένοι γιατί, μπορεί ο γείτονάς μας να αυτοκτόνησε, αλλά τουλάχιστον δε θα υποτιμηθεί το νόμισμά μας! Αρκεί που γλυτώσαμε. Αρκεί που κατάφεραν να μας συνετίσουν εγκαίρως.
Οι γνώσεις μου περί οικονομικών είναι πενιχρές. Δε μπορώ να προτείνω οικονομικές λύσεις, ούτε να προβώ σε οικονομικές αναλύσεις. Άλλωστε βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με αρκετές από τους γνώστες (αυτούς που ένας φίλος ονομάζει "professional opinion makers"), οπότε οι δικές μου θα ήταν περιττές και συνάμα γελοίες. Μα τελικά γελοίες δεν είναι όλες; Ποιο το νόημα των αριθμών όταν αδυνατούν να σχετιστούν με τα ανθρώπινα; Πως γίνεται οι αριθμοί να επινοήθηκαν από ανθρώπους και για ανθρώπους, αλλά να θεωρούνται σημαντικότεροι από αυτούς; Είναι σα να αδυνατούν κι οι ίδιοι οι άνθρωποι να σχετιστούν με τα ανθρώπινα, και μάλιστα σε καιρούς φοβερούς, που ο υπαρξισμός γίνεται -τρόπον τινά- ρεαλισμός: πραγματικά, σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε. Αποκτώντας όμως επίγνωση του μοιραίου, μπορούμε άραγε να ζήσουμε ως πρέπει, σύμφωνα με τις φιλοσοφίες;
Όταν δεν υπάρχουν τα μέσα (και τα έξω), ο πολιτισμός γίνεται είδος πολυτελείας. Επιστροφή στη φύση, με οδηγό τα ένστικτα. Κι όμως, φάνηκε περίτρανα στην πράξη, υπάρχει το απίστευτο ανθρώπινο συνήθειο, το θύμα να προσκολλάται στο θύτη. Καθώς η πραγματικότητα αλλοιώνεται, ο θύτης μετατρέπεται στη σανίδα σωτηρίας του θύματος. Κι αφού το θύμα αγκιστρώνεται πάνω του, ο θύτης νομιμοποιείται: μπορεί πια να κακοποιήσει χωρίς ντροπή. Εμείς όμως που, ως ψηφοφόροι, νομιμοποιήσαμε από φόβο τους κακοποιούς, δε θα έπρεπε να νιώθουμε ντροπή; Ντροπή που, σε συλλογικό επίπεδο, μείναμε προσκολλημένοι στο συνήθειο; Ντροπή που, κατά το σύνθημα των αναρχικών, συνεχίσαμε να αγνοούμε τις ανθρώπινες ζωές, μιλώντας μόνο για "βιτρίνες";
Για να σας προλάβω, στόχος μου δεν είναι η πολιτική προπαγάνδα. Δεν πιστεύω ότι οι εναλλακτικές προτάσεις θα μας έσωζαν. Όμως σίγουρα -και εξ ορισμού- θα ήταν εναλλακτικές. Τώρα, έχοντας επιλέξει να θάψουμε το κουφάρι της -προ πολλού δολοφονημένης- Δημοκρατίας βαθιά στη γη για να μην το βρει ποτέ κανένας, δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε να λουφάζουμε ήσυχα στην τρύπα μας  ενώ ένα χέρι υψωμένο θα καραδοκεί ζητώντας, καταδεικνύοντας, τιμωρώντας.
Εκτός και αν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου