3.7.12

Αναπαραγωγή

Εεε! Κατεβαίνει το διάφραγμά μου, κάτω και πιο κάτω, το πατάω ξαφνικά, σε κάθε δύσκολη στιγμή, μου δίνει χώρο -τόσο χώρο- και χρόνο, άπλετο χρόνο για να στρογγυλέψω και να γίνω ένας τεράστιος λαιμός με τα χέρια στην ανάταση και τον εγκέφαλό μου, το καλύτερό μου αντηχείο, να δονείται και να πάλλεται καθώς το μέταλλό μου χτυπάει σαν καμπάνα, σαν όλες τις καμπάνες του κόσμου. Το βατράχι, αυτό που κοιμάται στο λαρύγγι μου, φουσκώνει και κατεβαίνει μαζί με το διάφραγμά μου, κάτω και πιο κάτω, και τα ζυγωματικά μου ανεβαίνουν και ξεκολλούν απ'το πρόσωπό μου με τα σηκωμένα φρύδια, κι επιτέλους μπορώ να φωνάξω, να κοάξω, να κρυώσω και να ζεσταθώ, σαν άνθρωπος που έζησε στον πάγο τεσσεράμισι εκατομμύρια χρόνια και πέφτει σε μια γαλάζια πλαστική θάλασσα εν μέσω χάους. Και μαν'αργυρό κλωντήρι μα και μαλαματένιο θέλω να σε στολίσω με πράσινα λουλούδια με κόκκινο μετάξι να πάει να προσκαλέσει συντέκνοι και μπρατίμοι του νιόγαμπρου το σόι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου