1.6.12

Welcome to the jungle

Κάθε βράδυ η συγκάτοικός μου φυσά τη μύτη της ακριβώς πέντε φορές, δυνατά και ρυθμικά, με τρόπο τέτοιο που παραπέμπει σε σαλπισμό ελεφάντων. Χτες, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, σκέφτηκα ότι μπορεί να πρόκειται για κάλεσμα προς άλλους ελέφαντες, παρότι ποτέ κανένας τους δεν έχει ανταποκριθεί. Μόνο ο Πάντα, που έτυχε μια νύχτα να βρίσκεται στα πέριξ, έγινε μάρτυρας του μυστικού καλέσματος. Όμως δε μπόρεσε να προσανατολίσει τον ήχο σωστά και νόμισε ότι προήλθε από άλλο δωμάτιο. Γέλασε παραξενεμένος κι έφυγε, αφήνοντάς με μόνη, ταβλαρωμένη μέσα στο σκοτάδι, να σιγομετρώ τα φυσίματα: ο γνωστός αριθμός, ο ίδιος ρυθμός, όπως κάθε βράδυ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου