1.6.12

If I wanted to go on

Μέσα στη νεκρική σιγή της πόλης τα μπιτ εναλλάσσονταν με τα μπιπ, η φωνή μιας τραγουδίστριας με την κραυγή των ασθενοφόρων και των περιπολικών. Αυτοί είναι θαρρώ οι αντιπροσωπευτικότεροι ήχοι του Λονδίνου, της πολυπολιτισμικότερης -λένε- πόλης του κόσμου. Στη χτεσινή απονομή βραβείων της Εθελοντικής Μονάδας του πανεπιστημίου οι περισσότεροι εκ των παρισταμένων ήταν "ξένοι", προσεκτικά ντυμένοι σύμφωνα με τις δαντελωτές και λουλουδάτες επιταγές της αγγλικής μόδας (αδόκιμος, μάλλον, όρος). Λοιπόν -το επαναλαμβάνω ακατάπαυστα- μου προκαλεί δέος το πως αυτή η πόλη κλέβει την ταυτότητα των κατοίκων της και τους δίνει να φορέσουν μια καινούρια. Μα κυρίως μου κάνει εντύπωση το πως, φαινομενικά ομοιόμορφοι, άπαντες προχωρούμε -σαφώς- βιαστικοί στους δρόμους και καταδεικνύουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, φωναχτά ή νοερά τη διαφορετικότητα.
Χτες το πρωί διάβασα μία νουβέλα του Beckett, "The End". Κλωθογύριζε στο μυαλό μου ολημερίς.
Ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα, χωρίς παρελθόν και μέλλον, σε μία πόλη επίσης χωρίς ταυτότητα, τριγυρνά μόνος, μεταξύ αποδεκτού και μη αποδεκτού, μεταξύ ρεαλισμού και υπερρεαλισμού, μεταξύ ανθρώπινου -πανανθρώπινου-, υπεράνθρωπου και απάνθρωπου. Επαίτης μέσα σε ένα βούρκο, στην κυριολεξία μέσα στα σκατά. "The memory came faint and cold of the story I might have told, a story in the likeness of my life, I mean without the courage to end or the strength to go on".
Έξω από το κτίριο όπου η εκδήλωση έλαβε χώρα, κάθονταν πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χαρακτήρες του Beckett, κουκουλωμένοι με λερωμένα sleeping bag. Οι βραβευμένοι εθελοντές κατέφυγαν στις pub κρατώντας τα διπλώματά τους, ενώ η νύχτα έπεφτε στην πόλη της οποίας η ταυτότητα είναι κολλάζ των ταυτοτήτων των κατοίκων της. Οι δρόμοι ερήμωναν καθώς τα μπαρ γέμιζαν, τα ασθενοφόρα και τα περιπολικά θέριζαν τους δρόμους και ξεκούφαιναν τους περαστικούς με τις σειρήνες τους.

5 σχόλια:

  1. ποσο μ αρεσουν οι ιστοριες σου μποσα νοβα.. και ποσο ομορφα τις παρουσιαζεις.. χθες ακουγα και το αντιστοιχο τραγουδι του δεληβορια και σε θυμηθηκα..περιμενω να μας πεις τα νεα σου και απο κοντα..φιλια,ιωαννα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πω πω, πόσες φορές τα χω σκεφτεί κι εγώ αυτά.

    Όσο για τις σειρήνες, τσέκαρε αυτό:
    http://yporealismos.tumblr.com/post/13296471589

    Να περνάς καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι χαρά μου δίνουν τα σχόλιά σας...! Να περνάτε κι εσείς καλά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αφού σου δίνουν χαρά να αφήσω και εγώ ένα!! Ήταν πάρα πολύ ωραία ότι διάβασα και νομίζω έχεις απόλυτο δίκιο αλλά αυτό παρουσιάζεται όλο και περισσότερο και στην Ελληνική κοινωνία η οποία πιστεύει ότι ο "μιμητισμός" είναι το καλύτερο πράγμα στη ζωή μας (φυσικά μετά τα λεφτά με την ελληνική νοοτροπία μιλώντας πάντα :D )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το ουδέτερο έδαφος,λοιπόν.:))
    <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή