16.1.12

ΚΟΥΦΑΛΕΣ

Μία σκέψη που στριφογυρνά στο μυαλό μου: πως μεταφράζεται αυτή η λέξη; Πως μεταφράζεται με το ίδιο πάθος (πάθος με κάθε έννοια); Πως άραγε μπορεί το πάθος να μείνει ακέραιο καθώς η φόρμα αλλάζει; Και, άραγε, μπορούν οι λατινικοί χαρακτήρες να το χωρέσουν; Μήπως μπορούν οι γραφικοί χαρακτήρες; Και τι γίνεται με τους χαρακτήρες που (οι ίδιοι) δε χωρούν πουθενά;


2 σχόλια:

  1. Είχα κι εγώ αυτή την σκέψη απόψε. Πως μπορώ να γράψω μια ιστορία που θέλω να πω με λατινικούς χαρακτήρες; Και αν την γράψω στα ελληνικά όπως την νιώθω και μετά την μεταφράσω, θα την νιώθω την ίδια; Θα την νιώθω όπως θέλω να την νιώθω; Ή θα πάρει μορφή απρόσωπη, στεγνή και άχαρα ανέκφραστη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ω, πραγματικά, δεν ξέρω! Υπάρχει, θαρρώ, ερευνητικός κλάδος ολόκληρος που μελετά τη γλώσσα σε σχέση με το συναίσθημα. Ξεφύλλιζα μία αγγλική έκδοση του "Ηλίθιου" του Ντοστογέφσκι σήμερα και δεν είχε καμία σχέση με την ελληνική που διαβάζω. Πως να διαβάσεις σε μία τόσο 'στεγνή' γλώσσα κάτι που βρίθει από αισθήσεις και συναισθήματα; Ευχαριστώ για την επίσκεψη, χαιρετώ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή