24.1.12

Ανθρωπογραφία #2

Περπατούσε και χανόταν ανάμεσα στο πλήθος, ένας τύπος μικροκαμωμένος και συμβατικά ντυμένος (κάποιος γνώστης της μόδας χαρακτήρισε ρούχα του vintage). Θα μπορούσε να ήταν δέκα χρονών, όμως σίγουρα δεν ήταν. Έκανε ελιγμούς προσπερνώντας τους αργόσχολους ανθρώπους και τελικά έβγαλε φτερά και πέταξε ανάμεσά τους. Έφτασε στην αίθουσα και μας μοίρασε τις ασκήσεις, μας βοήθησε, μας μάλωσε πειραχτικά που δεν προσέχουμε όσο πρέπει -είπε- στα μαθήματα (μόνο που ήταν σα να μιλούσε και στον εαυτό του). Στο τέλος μας ψιθύρισε ότι το εργαστήριο δεν εξετάζεται, κι όλοι γέλασαν και είπαν ότι δε θα ξαναπατήσουν. Κι όμως, όλοι θα ξαναπάνε. Άλλωστε, που ξέρεις, μπορεί να αποκαλυφθεί ότι μόνιμη κατοικία του δεν είναι ούτε το εργαστήριο μα ούτε και το Λονδίνο. Μπορεί μία μέρα να τον δούμε να παίρνει τον υπολογιστή του και να μας κουνά το μαντήλι από το κινούμενο κάστρο του Χόουλ, με τα φτερά του διάπλατα, δέκα χρονών.

2 σχόλια:

  1. Όμορφό μου κορίτσι. Αχ να μας γράφεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σνηρ (ο κλόουν, όχι ο θεολόγος)26 Ιανουαρίου 2012 - 6:10 π.μ.

    Κούκλα μου! Όπως εσύ ακούς το wandering star, εγώ ακούω τον Κακό Λύκο και σε θυμάμαι (αντί για σε κυνηγώ). Νεράιδα μου της αυγής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή