31.10.11

Between the senses

Μιλάμε, μιλάμε και λέμε για χώρους και τόπους, για θάλασσες κι ωκεανούς, για ήλιους και φεγγάρια.
Τις περισσότερες φορές λέμε το παρελθόν.
Και το παρόν λέμε. Μα εκείνες τις στιγμές ίσως εννοούμε (όχι, δε συνεννοούμαστε αλλά ομαδικώς υπονοούμε) το μέλλον. Σαν να κρύβεται πίσω από τις λέξεις μια ελπίδα, μια υπόσχεση. Ίσως γιατί μόνο το παρελθόν μας ενώνει πια κουτσά-στραβά. Ενώνει εμάς, τα κομμάτια (τα ξέχωρα, που λέει τρόπον τινά ο Σεφέρης) αυτού που είμαστε. Μα εκτός απ'το παρελθόν μας ενώνει και το μέλλον, αυτό που κρύβεται πίσω από τις λέξεις μας και τα λεγόμενά μας.

Κι εγώ εδώ δε γράφω παρά ό,τι αγαπώ, ό,τι ερωτεύομαι, ό,τι ταξιδεύω κι ότι ταξιδεύω.

Εργασία στα σκαριά, λίγο πριν τη στείλω κάνω λογοπαίγνια με τους κωδικούς και τα σημαινόμενα, το PLIN γίνεται ΠΛΗΝ και ω, ιδού η χαρά της ύπαρξής μου. Τι ασυναρτησίες. Τι ασυνάρτητη εργασία.
Να, ερώτησις: σε τι κατηγορία ανήκει αυτό το ρήμα; Απαντώ κι ύστερα στο μυαλό μου έρχεται το ρήμα ταξιδεύω κι ας μη ρωτά η άσκηση γι'αυτό. Λοιπόν, το ταξίδι ανήκει σε μια κατηγορία μοναχική. Χωρίς τέλος, με αρχή θολή. Χωρίς προσδοκίες - άμα προσμένεις ξεχνάς να ταξιδεύεις. Έτσι λέω.
Και μετά αυτοαναιρούμαι. Εξαιρούμαι, κολλάω στην κίνηση.


23.10.11

Έχω γυμνώσει το παράλογο

Λοιπόν ο παραλογισμός                                                                                          
είναι η γυμνότερη
καθώς σκιρτάει είναι η γυμνότερη
καρδιά του πόνου --
                              ο αστερόλιθος που ανάφερα.


Τάκης Σινόπουλος

9.10.11

Oh, Sarah

Γράφοντας τον τίτλο, σκέφτηκα πόσο φοβερό είναι να κρύβει το όνομά σου έναν αναστεναγμό. Σάρα. Μας μάθανε ότι δεν υπάρχει καθαρό 'α' στα εγγλέζικα, κι έτσι είναι η προφορά της τελευταίας συλλαβής του Sarah σαν ήπιος αναστεναγμός και σαν κρυμμένο ντέρτι.
Πρώτη παράσταση, λοιπόν, στο Λονδίνο (εξαιρώντας την κωμωδία της Τρίτης) ήταν το Phaedra's Love της Sarah Kane, σε μια υπόγα που τόσο μακριά φαινόταν και τόσο κοντά ήταν στα μέρη μου, underground και overground. Πήγαμε νωρίτερα, ήπιαμε το τσάι μας, καθίσαμε κατά βούλησιν πρώτη σειρά, και είχαμε ήδη το θέαμα στο πιάτο, ηθοποιός επί σκηνής και black box theatre, οι θεατές εν δράσει. Αχ, Μανίτ, αν μας άκουγες σίγουρα θα ήσουν περήφανος για την κριτική που, σε χρόνο μηδέν, ξεκινήσαμε να γράφουμε στο μυαλό μας. Βέβαια εσύ, ως γνωστόν, κατατάσσεις τη Σάρα (και τη Μάρα) στην κατηγορία "το κακό συναπάντημα", οπότε δε θα ήθελες να μας ακούς. Αναμνήσεις, πόσες αναμνήσεις!
Ωραία στημένο έργο, κι ας είδαμε τη βια σε κάθε της μορφή. Μετά ήπιαμε μια μπύρα στο αγαπημένο πλέον 'στέκι' για να μας φύγει η ένταση, και γυρίσαμε σπίτι. Και τώρα μόλις θυμήθηκα μία φράση της παράστασης που, κουφό μεν, αλλά μου έμεινε αυτούσια. Είπε ο Ιππόλυτος στον Ιερέα που τον επισκέφτηκε ότι, εφόσον ο Ιερέας αγαπά τον Θεό, έχει τον χειρότερο εραστή, έναν που όχι μόνο πιστεύει ότι είναι τέλειος αλλά και είναι.

5.10.11

Λαϊκή σοφία

Αυτό που αγαπώ μέχρι στιγμής περισσότερο απ'όλα σε τούτο το μέρος, είναι η λαϊκή δίπλα στην εστία. Chapel Market, το μέρος όπου μπορείς να βρεις τα πάντα. Χτες, λοιπόν, πήγα μετά το μάθημα να αγοράσω τυριά. Και πιάνω κουβέντα με τον άνθρωπο στον οποίο ανήκε η τέντα, ο πάγκος και τα νοστιμότατα εδέσματα, Τούρκος στην καταγωγή, μεγάλος στην ηλικία. Με ρώτησε από που είμαι, παραξενεύτηκε που το επίθετό μου δεν τελειώνει σε -όγλου ή -όπουλος, γιατί όλοι οι Έλληνες συμφοιτητές του είχαν ονόματα με τέτοιες καταλήξεις. Εφκαρίστο μου είπε, όλο χαρά, τεσεκιουρ εντερέμ του απάντησα.  Αφού με μάλωσε γιατί δεν ήξερα αν το τυρί που μου έδωσε να δοκιμάσω ήταν αγελαδινό ή πρόβιο ("what kind of Greek are you?"), μου είπε ότι καλά έκανα που έφυγα, γιατί τα πράματα θα καλυτερεύσουν και τουλάχιστον θα έχω ένα πτυχίο. Μακάρι, λέω κι εγώ, τι να πω. Και η συζήτησή μας κατέληξε ως εξής: έσκυψε πάνω απ'τον πάγκο (μη και μας ακούσει κανένας, περαστικός ή πωλητής) και είπε: μα καλά, τόσα εκατομμύρια είστε στην Ελλάδα, δε μπορούσατε να βρείτε κανέναν πιο έξυπνο για πρωθυπουργό; Γέλασα. Αμ δε!

Και ιδού μια σελίδα που πρόσφατα ανακάλυψα και τακτικά τσεκάρω: http://pitsirikos.net/

Απόφθεγμα του χτες

Ακριβέστερα, του προχτές.

"Ο χειρότερος πόνος είναι ο βουβός πόνος".


Bang bang, she shot me down.

Σήμερα θα γράψω τα πάντα. Οτιδήποτε σκεφτόμουν όλον ετούτο τον καιρό ότι θα γράψω

Σήμερα η μέρα είναι επετειακή: δύο βδομάδες σε τόπους ξένους. Ξένους, μα που τη νύχτα φαίνονται οικείοι. Οικείοι τη νύχτα, παρότι τη μέρα δεν ανήκουν σε κανέναν. Τριγυρνώ στους δρόμους και τα μικρότερα σοκάκια, προσπαθώ να ανακαλύψω τον τόπο μου, να οριοθετήσω το χώρο μου. Πόσο δύσκολο είναι να ανακαλύψεις τον τόπο που φαινομενικά σου ανήκει και θα σου ανήκει για καιρό ακόμα! Δε μπορείς να βγεις με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι απαθανατίζοντας τοπία. Τα τοπία είναι ο χώρος σου. Μα, μη φανταστείτε, δεν έχω ανακαλύψει πολλά. Έχω κάνει όμως. Βήματα. Ορισμένες στιγμές νιώθω μοναξιά, μόνη σ'ένα μέρος τόσο μεγάλο, σ'έναν αυθύπαρκτο κόσμο. Πόσο δύσκολο είναι να γίνεις κομμάτι ενός αυθύπαρκτου κόσμου! Και πόσο δυσκολότερο ακόμα όταν ξέρεις ότι είναι ο κόσμος σου και θα είναι για καιρό ακόμα. Ευτυχώς υπάρχει κι αυτό, "δε θα σ'αφήσω να νιώσεις ποτέ μόνη σου", η σανίδα σωτηρίας στα δύσκολα.

Σήμερα ήταν η πρώτη συννεφιασμένη εξ ολοκλήρου μέρα. Και έχω την εντύπωση ότι τα κτίρια εδώ δείχνουν τόσο ομορφότερα όταν έχει συννεφιά!