21.9.11

Γάτα εξ ουρανού

Μια γάτα, στρουμπουλή και παρδαλή, στα χρώματα του φθινοπώρου, πήδηξε από ένα δέντρο στη διασταύρωση των οδών Ανατολικής Θράκης και Τενέδου και βρέθηκε πάνω στο κεφάλι μου. Με αξιοθαύμαστη ισορροπία στάθηκε όρθια για ένα δευτερόλεπτο, ύστερα μ'ένα σάλτο προσγειώθηκε στο έδαφος και έγινε καπνός με ελαφρά πηδηματάκια.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι με πέτυχε στο δόξα πατρί κάποιο κούτσουρο. Η δεύτερη ότι ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι μου. Μετά είδα το τρισκατάρατο ον να απομακρύνεται και κατάλαβα ότι οι θεωρίες μου και οι φόβοι των Γαλατών δεν έστεκαν. Κι αν νομίζετε ότι σας κοροϊδεύω και περιγράφω καμιά σκηνή από ταινία του Γούντι Άλεν, σπεύδω να σας διαψεύσω: πρόκειται για την καθημερινότητά μου που, τελευταία, είναι επεισοδιακότερη από ταινία και άκρως γουντιαλενική.
Κι έτσι, χάρη στη γάτα εξ ουρανού, μία μέρα σκέτο χάλι, μαύρη κι άραχνη απ'την κορφή ως τα νύχια, πήρε λίγο χρώμα. Κι έτσι σας λέγω καλό φθινόπωρο.

17.9.11

Da magic

Ο Vygotsky επισημαίνει ότι: "η σκέψη μοιάζει με ένα σύννεφο που βρέχει λέξεις" καθώς και ότι "η λέξη δεν είναι απλά ένα σύμβολο για μια έννοια, αλλά μάλλον μια παράσταση, μια εικόνα, ένα νοητικό ιχνογράφημα μιας έννοιας, ένας μικρός μύθος γύρω από την έννοια, ένα μικρό έργο τέχνης".
Το πιο μαγικό (όπως επισημαίνει ο Χρηστίδης στη μελέτη του) είναι ότι ο Vygotsky μιλά για τη γλώσσα μεταφορικά, χρησιμοποιώντας δηλαδή έναν από τους κατ'ουσίαν δικούς της τρόπους για να την περιγράψει. Λένε οι παλιοί ότι "η μεταφορά είναι αυτό που ενώνει τη γλώσσα με το μύθο", γι'αυτό κι η γλώσσα (γεμάτη μεταφορές, τόσο γεμάτη που δεν τις διακρίνουμε στον καθημερινό μας λόγο) είναι μια "ξεχασμένη μυθολογία".
Τελικά, κατά τον Heidegger, "η ποίηση δεν είναι απλά και μόνο ένας ανώτερος 'τρόπος'...της καθημερινής γλώσσας. Συμβαίνει μάλλον το αντίθετο: η καθημερινή γλώσσα είναι ένα ξεχασμένο και, επομένως, εξαντλημένο ποίημα".