28.4.11

Οι ιππόται

Στις κακές επιρροές της Ντίσνεϋ συγκαταλέγω την πρόσφατη τάση μου να ψάχνω το  ρομαντισμό σε πράγματα απίθανα, κινηματογραφικές πράξεις και θεατρικές ατάκες. Πίστεψα ότι έτσι εκφράζονται τα συναισθήματα, εξέφρασα ανάλογες απαιτήσεις και τώρα νιώθω υπερανόητη.

Λένε διάφορα, ότι η γενιά μας δε σκέφτεται, ότι η γενιά μας είναι αποχαυνωμένη, ότι η γενιά μας είναι αδύνατο να καταλάβει πράγματα που οι προηγούμενες θεωρούσαν δεδομένα. Fiddlesticks. Το ότι ο κόσμος αλλάζει, και κατά συνέπεια προϋπάρχουσες έννοιες και αξίες μεταβάλλονται, είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο. Άλλωστε η  πραγματικότητα αυτή καθεαυτή είναι αντικείμενο αντίληψης και προσωπικής διαχείρισης, όπως πιστεύουν πολλοί σοφοί.
Λένε διάφορα, και το χειρότερο είναι αυτοί που τα λένε είναι (και) οι άνθρωποι που θα έπρεπε να τα αντιμάχονται. Φυσικά κανένας πρίγκιπας δε θα βρεθεί ποτέ με το άσπρο άλογό του κάτω από το παράθυρό καμιάς πριγκίπισσας για να της κάνει καντάδα. Μα πιστεύω ότι πάντα, σε κάθε εποχή και παρά τις μεταβαλλόμενες έννοιες και αξίες, έρωτας και αγάπη υπάρχουν παρότι τα πράματα είναι εξ ορισμού διαφορετικά από τότε που ο Σέξπιρ έγραφε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Ένα mail ή ένα μήνυμα στο κινητό μπορούν να κάνουν κάποιον τόσο ευτυχισμένο όσο κατάφερνε και ένα αντίστοιχης θεματολογίας (ίσως διαφορετικού ύφους) γράμμα τότε. Και μπορεί καντάδες να μη γίνονται πια, αλλά τραγούδια ακόμα αφιερώνονται.
Και εν τέλει, εδώ που τα λέμε, τα ρομαντικά αριστουργήματα του Σέξπιρ δεν είναι καθρέφτης της τότε πραγματικότητας. Αμ δε, τα όργια του Βυζαντίου υπό το άγρυπνο βλέμμα του Κυρίου (που κανένα σχολικό βιβλίο ιστορίας δεν αναφέρει) που τα βάζουμε; Πως συμπεραίνουμε ότι παλιά όλα ήταν ρόδινα και τώρα ο κόσμος χαλάει; Δεν ξέρω γιατί τόσος πόλεμος και καθόλου συμβιβασμός με τα σύγχρονα δεδομένα. Και επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί να θεωρούμε μόνο ορισμένες πεπαλαιωμένες κλισέ καταστάσεις, εκφράσεις και δράσεις αντιπροσωπευτικές του έρωτα και της (αληθινής) αγάπης, ενώ πραγματικό συναίσθημα υπάρχει αρκετό και τώρα.
Αυτά προς όσους ψάχνουν ιππότες.Οι ιππόται, οι ιππόται κουτσοπίναν πότε πότε, κι απ'το πότε πότε πότε καταντήσανε όλοι πόται. Αλλά έτσι κι αλλιώς, πότε οι ιππότες αποτελούσαν την πλειοψηφία;


Επ'ευκαιρίας και παρόλο που έχει περάσει καιρός, συγγνώμη για τότε.

22.4.11

I just want to see the floating latterns gleem

Περνάω (βρήκα κι εγώ την καταλληλότερη στιγμή) μία φάση απόλυτης ελαφρομυαλίασης. Μέσα σε τέσσερις μέρες έχω δει ό,τι animation κυκλοφόρησε στο πρόσφατο παρελθόν και δεν πρόλαβα στους σινεμάδες. Σήμερα "Up", χτες "Tangled", προχτές "The Princess and the Frog"- στο τέλος των οποίων ρίχνω πάντα ένα γοερό κλάμα, για το γαμώτο και την κάθαρση. 


Και καταλήγω μεταξύ λυγμών στο ότι θέλω κι εγώ ένα πολύχρωμο σπίτι με ένα κάρο μπαλόνια να το σηκώνουν και να το πηγαίνουν στα πέρατα του κόσμου και του χρόνου.

18.4.11

Το τραγούδι αυτό είναι ευχαριστώ

Τότε σε γράψαμε cakeboy γιατί είχες φτιάξει ένα κέικ για την επιτροπή μας το οποίο εξαφανίστηκε σε χρόνο ντε-τε από τις καλοντυμένες συνέδρους και συντονίστριες. Ίσως το έκανες για να με τουμπάρεις μετά το μαραθώνιο καβγά μας ή για να εξιλεωθείς. Όποιος όμως και να ήταν ο λόγος δεν έχει σημασία: το κέικ ήταν υπέρτατα νόστιμο - περίτρανη απόδειξη του ότι μπορείς ακόμα να παρατήσεις τους μηχανολόγους και να συνταχθείς με τους ζαχαροπλάστες, όπου θα διέπρεπες μόνο και μόνο προσφέροντάς τους τα καραμελωμένα φρούτα που σερβίρεις με λιωμένη σοκολάτα και δείχνοντας τους αυτό το σούπερ κόλπο που θα έκαιγε ένα άστατο φεγγάρι τη δική μου κουζίνα.
Και τόσο αντιπροσωπευτικό ήταν το όνομα που μεταξύ αστείου και σοβαρού σκεφτήκαμε (άκους εκεί cakeboy!) γιατί είσαι κι εσύ κάτι σαν καραμέλα.

Εγώ σε γράφω cakeman γιατί τώρα μεγάλωσες και δε μπορεί το όνομά σου να περιέχει υποκοριστικά και μικρές λέξεις. Επίσης, γιατί έτσι θυμάμαι τι περάσαμε μέχρι να επισκεφτούμε παρέα τους μεσοβδόμαδους σινεμάδες και τους Ιταλούς παγωτατζίδες για το καθημερινό μεσημεριανό παγωτό βύσσινο μα και για να καταλήξουμε αχτύπητο δίδυμο για κατασκηνωτικά τραγούδια κι ανόητα παιχνίδια στο φατσοβιβλίο σου. Κυρίως όμως, μπορεί αυτό να συμβαίνει επειδή είσαι κάτι σαν καραμέλα, το cakeman το προτιμώ γιατί κάπως θυμίζει ότι αυτήν τη μεγάλη μαυρισμένη περίοδο ήσουν η μόνη μου παλιά συντροφιά που ποτέ δε σταμάτησε να δίνει το παρόν, η καλύτερη παρέα μου.

Και το τραγούδι αυτό γιατί ξέρω ότι πολύ πολύ σ'αρέσει, C-Em-Am-F...
"...σας λέμε τώρα 'γεια' και χανόμαστε ξανά μες στα σκοτάδια"

12.4.11

Reflection

Υποτίθεται κάνω εργασία. Την τελευταία της χρονιάς και της σχολικής πραγματικότητας.
Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο προσαρμοσμένο στο σύγχρονο κόσμο - η παράσταση που προτείνω είναι ένα μπάχαλο (ευτυχώς που η πρόταση θα μείνει στα χαρτιά). Ζωγραφίζω τη σκηνή και τα κοστούμια. Κόβω ξανά εφημερίδες (δεν ξέρω ποιος θα διαβάσει τις εργασίες μας αλλά βεβαιώνω ότι αν μη τι άλλο μέσω της δικής μου θα ενημερωθεί από-κομμένα για τα νέα της Ελλάδας). Ακούω καθόλη τη διάρκεια του διαβάσματος Anna Calvi, μουσικό την οποία προσφάτως ανακάλυψα μέσω του αγαπημένου μου Nick Cave ο οποίος, διάβασα, την επέλεξε ως support artist στην τουρνέ του. Ωραίες οι διασκευές της, οι συνθέσεις και κυρίως το βιμπράτο της - ποτέ δε μπόρεσα να το καταφέρω ούτε και τρέφω πια ελπίδες. Είναι, θαρρώ, χάρισμα.

Με πειράζει που δεν είναι εδώ ο Κωνσταντίνος με τις ανοησίες του αν και χαίρομαι που περνάει καλά, εκνευρίζομαι που οδηγώ τον εαυτό μου σε παράξενες καταστάσεις που σίγουρα δε θέλω να βιώσω αλλά θα αναγκαστώ, ενθουσιάζομαι που μόνο 8 βδομάδες απομένουν μέχρι και μετά στεναχωριέμαι γιατί, τσουπ, μου φαίνονται πολλές. 
Αστείο, εδώ δε μπορώ να αιτιολογήσω τα του εαυτού μου και προσδοκώ να γράψω rationale εξηγώντας τις θεατρικές επιλογές μου, πω πω πω.

10.4.11

Κυριακής μελαγχολία

Της είπα να πάμε σινεμά. Ήθελα να ξεφύγω από τη μελαγχολία της ημέρας που από το πρωί ξεκίνησε μουντά και συνέχισε εξίσου παράξενα, αν όχι περισσότερο. Πέρασα όλο το απόγευμα κοιτώντας προορισμούς και δρομολόγια (πλοίων και αεροπλάνων), καταλύματα και προσφορές - φυσικά χωρίς άμεσες σκοπιμότητες: η φαντασία είναι ωραιότερη. Προτίμησα απ'όλους τους ξενώνες που είδα έναν ονειρικό, με όνομα που στα δικά μου μάτια φάνηκε λυρικότερο και συμβολικότερο απ'ότι μάλλον το προόριζε ο ιδιοκτήτης. Είναι φαίνεται τα πολλά διαβάσματα που με κάνουν να συσχετίζω τα πάντα με πράγματα γνωστά, εξεταστέα ή όχι. 
Και μιας που ξανά αναφέρω τα διαβάσματα (ελπίζω σε ένα μήνα να έχω ξεπεράσει αυτές τις κακές συνήθειες)...Είναι συγκλονιστικό το ότι μόνο μία βδομάδα μαθημάτων απομένει ακόμα. Με χτύπησε σήμερα, τόσο απροσδόκητα, η συνειδητοποίηση του πόσο λίγο απέμεινε μέχρι το τέλος, του πόσο πολύ πέρασε από την αρχή και κυρίως του πόσο γρήγορη ήταν η πορεία. Εν ριπή οφθαλμού κύλησαν τόσα χρόνια -  κύλησαν όμορφα - και δε θα επαναληφθούν ποτέ.
Έτρεξα αργότερα, μέσα στην κατσουφιά, στα Ποιήματα της Δημουλά να βρω φράσεις που να δένουν με τις σκέψεις μου. Παρήγορο το ότι υπάρχουν τέτοιες φράσεις, κι ας είναι γραμμένες με άλλους σκοπούς ή αναφερόμενες σε πράματα διαφορετικά από αυτά που σκέφτομαι εγώ διαβάζοντάς τες.

Τώρα δε θέλω σινεμάδες, μόνιμο χαρακτηριστικό μου η αμφιθυμία. Θα κάτσω να αποβλακωθώ βλέποντας τηλεόραση (τόσο καιρό έχω να ανοίξω την τηλεόραση!) μπας και ξεχαστώ. Έτσι θα θυμηθώ κι αυτά τα Κυριακάτικα απογεύματα, μικρή, που χασομερούσα με ανοιχτή τη συσκευή μόνο και μόνο γιατί μ'άρεσε να κάνω τα μαθήματά μου ακούγοντας τις φωνές των ανόητων παρουσιών και παρουσιαστών, κι ας μη με ενδιέφεραν οι εκπομπές. Είναι μάλλον αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης αυτή η νοσταλγία που με κάνει τελευταία να δρω παρορμητικά και μετά να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο. 
Αλλά τέλος πάντων είναι ωραίο να ανατρέχεις στις αναμνήσεις, να εξερευνείς τα πεπραγμένα, να συγκρίνεις και να εξηγείς, να ταξινομείς και να αναπολείς, να αποφεύγεις (όπως απέφευγες και τότε) ή να αντιμετωπίζεις καταστάσεις. Και νιώθω ότι είναι ωραίο κυρίως γιατί αντιλαμβάνεσαι έτσι την προοπτική και την ύπαρξη του παρόντος και τη δυνατότητα του μέλλοντος.

6.4.11

Ποιος φόβος

...Και δε συνεννοούμαστε. Εσύ στο δικό σου κόσμο κι εγώ στο δικό μου, έχουμε κατανοήσει την ύπαρξη της διαχωριστικής γραμμής τόσο που δε μπαίνουμε καν στον κόπο να την προσπεράσουμε. Πλέον δε βρίσκω παρηγοριά ούτε καν στο να ερευνώ τα γιατί, με κούρασαν και άλλωστε ποτέ δε θυμάμαι να με βοήθησαν στην απόδοση ελαφρυντικών. Άραγε το μόνο που  μετρά στην τελική είναι το αποτέλεσμα, ο φαινότυπος, κι ας μην είναι καθοριστικός της ταυτότητας; Επιμένω στην ιδέα ότι τα σημερινοχτεσινά με ξενίζουν γιατί εγώ ξέρω μόνο τα κρυμμένα, αυτά που αγνοούν εκείνοι που δεν έφτασαν στο παραπέρα επίπεδο ανάγνωσης. Νομίζω ότι εγώ ποτέ δεν πέρασα από το πρώτο επίπεδο, εγώ έπεσα κατευθείαν, με τα μούτρα, στα βαθιά. Γι'αυτό αρνούμαι να πιστέψω ότι τόσο καιρό ήμουν μέσα σε μια φούσκα, κεκλεισμένων των θυρών, και τώρα βλέπω τον έξω κόσμο όπως πραγματικά είναι. Αρνούμαι απλούστατα γιατί δεν ισχύει, γιατί πάντα ήταν αλλιώς.
Τουλάχιστον συνεννοούμαστε ως προς ένα, το χρόνο, παρά τη συστολή και τη διαστολή του κατά καιρούς. Κάτι είναι κι αυτό και μάλιστα αναλλοίωτο, μια σταθερά, μια σημαδούρα, ξέρεις ότι και να γίνει ο χρόνος θα περάσει. Θα περάσει κι όλα θα φτιάξουν μετά την πρώτη σου επίσκεψη ύστερα από τόσους μήνες στο μπάνιο του Αλμοδόβαρ και στο δρόμο με τα Μενεξεδένια φώτα.



2.4.11

Η προσμονή στο άπειρο

Τελικά γράφω στο μπλογκ κάθε φορά που βρίσκομαι μεταξύ αίσθησης κι αναισθησίας, στο στάδιο πριν την απόφαση: τα παρατώ όλα; Ποτέ δεν τα παρατώ τελικά, ούτε αυτά ούτε τα άλλα. Είμαι στην κουζίνα και κρυώνω γιατί όλα τα παράθυρα είναι ανοιχτά για να αεριστεί το σπίτι. Μισή ώρα τα έχουμε αφήσει πια, το σπίτι των ανέμων, και κανείς δεν τα κλείνει.
Η μαμά της Νατασούς κρεβατωμένη με γαστρεντερίτιδα, στο σπίτι τους πανικός. Άκυρο το σημερινό; Μπορεί, λέει. "Φοβάμαι μην κολλήσετε και μετά αν αρρωστήσετε το διάβασμά σας θα πάει πίσω". Ε, ρε φοβίες που αποκτά κανείς στην 3η Λυκείου τους, φοβάται τα μικρόβια γιατί δε θα προλάβει την ύλη. Και η χειρότερη φοβία είναι (και αυτό ισχύει και για εμάς, του ανθελληνικού συστήματος) ότι τώρα ανθίζουν τα λουλούδια, τώρα μπήκε η άνοιξη. Στη βεράντα μας περάσαμε μία ολόκληρη μέρα κλαδεύοντας και όλα τα φυτά μοιάζουν κουτσουρεμένα σε σύγκριση με τις παλιές δόξες. Τώρα κανείς δεν τα επευφημεί βλέποντάς τα από απέναντι, απ'τη στάση του λεωφορείου. Καλύτερα ίσως, έτσι θα αποφύγουμε το μάτιασμα.
Δε διαβάζω ενώ θα έπρεπε. Μα φυσικά, ενώ δε θα έπρεπε, να σου οι πολύωρες βιντεοκλήσεις και οι αναρτήσεις στη μπλογκόσφαιρα και οι ωραίες δραστηριότητες, ταραμπαμπαμ. Και τελειώνουν οι μέρες, και για αυτά και για τα άλλα, και τελειώνει η αναμονή. Και δε βλέπω καλά ξεμπερδέματα, καθόλου ανθοφορία (σε αντίθεση με τα λουλούδια της βεράντας που σιγά-σιγά θα αρχίσουν να σκάνε), και μόνο το όνειρο της Σκιάς τριγυρίζει στο μυαλό μου, το ακούω και το ξανακούω (όπως και όλον το δίσκο) για να ξεκινήσω τη μέρα μου και με γοητεύει. Ίσως να οφείλεται σε αυτή τη σκοτεινή διάθεση του Θανάση, ή στο γεγονός ότι κάθε πρωί ψιχαλίζει και, έτσι όπως κοιτώ έξω απ'το παράθυρο, μπορώ να βλέπω τη "Βροχή από Κάτω".

Λοιπόν, αποχωρώ για να διαγωνιστώ στο σχολείο όπου ο "καθαρός στόχος" μαθητών και εκπαιδευτικών διακρίνεται ακόμα και από τις βρύσες της τουαλέτας. Και όλο σκέφτομαι ότι γαμώ τους στόχους (ειδικά αυτούς που αυτοί οι βουρλισμένοι προασπίζουν), ότι εγώ προτιμώ το ασυντέλεστο της άνοιξης, της εφηβείας, της πραγματικότητας. Αυτήν την ροπή προς κάτι που δεν προσδιορίζεται.