16.3.11

Μαριλένα (;)

Τα έργα της (ζωγραφισμένα πίσω από αφίσες και διαφημιστικά ή σε χαρτιά Α4) τα βρήκαμε στα σκουπίδια τσαλακωμένα, μερικά σκισμένα εδώ κι εκεί. Τα περισσότερα είναι πορτρέτα γυναικών, κυρίως εγκύων, εκτός από ένα στο οποίο εικονίζεται ένα άφυλο ον  που φέρνει λίγο του Γκόλουμ. Είναι και ένα άλλο ιδιαίτερο θεματικά: δείχνει δύο χέρια κομμένα, γεμάτα αίματα. Φαίνεται αυτό ήταν το πιο πρόσφατο έργο της γιατί η μπογιά του όταν το πρωτοείδαμε δεν είχε καν στεγνώσει.
Αναζητώντας ταυτότητες και εξηγήσεις κοιτάξαμε μία μία τις ζωγραφιές της, και βρήκαμε την υπογραφή της στη γωνία ενός σκίτσου. Μαριλένα. Ή και όχι, ποτέ δε θα μάθουμε. Γιατί όμως να πετάξει έργα της, γιατί γιατί γιατί. Όντως ήταν παρορμητικά ζωγραφισμένα, δεν υπήρχε προσχέδιο, η μπογιά δεν απλωνόταν επιμελώς, τα περισσότερα είναι ημιτελή κι όλα συναισθηματικά φορτισμένα και πολύ τρελά.
Μα δε μας νοιάζει η ψυχαναλυτική αιτία, μας ενδιαφέρει το συναίσθημα. Μερικά θυμίζουν το "The Scream" του Munch, ίσως λόγω του ότι εκφράζουν (συν)αισθήματα και αρκετή βία. Κάτι σαν τη Sarah Kane που έλεγε ότι επιδίωκε να "sensitise people to violence", αν και η "Μαριλένα" φαίνεται ότι ζωγράφιζε (και μάλιστα έτσι) για τον εαυτό της. "I'll introduce realism" γράφει δίπλα από το Γκόλουμ της, ή "pay for existence" στον πίνακα όπου παρουσιάζεται η σκηνή μιας γέννας. Αφαιρετικές ζωγραφιές, καφέ, μαύρα και γκρι χρώματα, πότε-πότε συνδυασμένα με κόκκινο, πράσινο, κίτρινο ή μπλε. Βασικά, αντιθετικά, πρωτόγονα.
Και πόσο παράξενο που είναι τώρα τόσο κοντά μας μα δε θα τη γνωρίσουμε ποτέ...

8.3.11

Λέξεις (Γ)

Είχα καιρό να καταπιαστώ με τις λέξεις αυτές καθεαυτές. Κουράστηκα να διαβάζω κοσμοπολίτες και είπα να επιστρέψω στους αγαπημένους μενεξεδένιους, ίσα-ίσα για να μεταφέρω εδώ τα λόγια τους, τις συλλαβές που ένωσαν για να μιλήσουν για τις λέξεις.
"Είναι κάποιες λέξεις πού έχουν αποχτήσει, λες, αυθύπαρχτη προσωπικότητα, κι'αντίς να ερμηνεύουν ένα νόημα, ξεσκεπάζουν μια αιτία.[...] Σαν και να μην ήταν η σκέψη που έκανε τη λέξη, παρά η λέξη να γέννησε το στοχασμό".
Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε! Από το τίποτα το κάτι - ωωω, ανθισμένες κερασιές (προς το παρόν μόνο στα πρόχειρα τετράδια).


7.3.11

Cerf-volant, volant au vent

Καθαρά Δευτέρα, βροχή και κρύο. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας εδεήθη να ανάψει τα καλοριφέρ μα το παράκανε, κι έτσι ενώ πριν τουρτουρίζαμε σε λίγο θα χρειαστεί να κατεβάσουμε τα καλοκαιρινά απ'το πατάρι. Σκοτεινά έξω (κατεβασμένη κι η τέντα για να μην κακοπάθουν τα φυτά, μπίνγκο) και με ανοιχτή τη μισοχαλασμένη λάμπα του κρεβατιού διάβαζα Eroica φτου ξανά κι απ'την αρχή. Μετά το υπέροχο μάθημα του Σαββάτου άρχισα να αναθεωρώ την άποψή μου σχετικά με την πολυπλοκότητα του Πολίτη. Η Μόνικα έβγαλε την περικεφαλαία του Αλέκου, ο οποίος αργότερα μέθυσε πίνοντας σαμπάνια και κοιτάζοντας τ'αστέρια. "Το σκέφθηκες ποτέ σου Γκαετάνο; Τα όνειρα λες νάναι μιά εικόνα της ζωής - ή μήπως πλάθομε όπως - όπως τη ζωή μας πάνω στα όνειρά μας;..." Επανέρχεται ο Σέξπιρ, "we are such stuff as dreams are made on; and our little life is rounded with a sleep"... Η αρμονία - "νιώθαμε στον αέρα κάτι σαν το φτερούγισμα χαρταετού ή όπως όταν κορωνίζει τεζάροντας το σπάγγο".
Είπα κάποια στιγμή να σταματήσω και κάπως άρχισα να θυμάμαι τις πρώτες θεατρικές μου παραστάσεις. Είχαμε διανθίσει μία από αυτές, την αγαπημένη μου, με τραγούδια του Χατζιδάκι και του Θοδωράκη κι έτσι είχε αποκτήσει υπόσταση ονειρική. Τότε έπαιζε η ασύγκριτη Στελλίνα το "Φεγγάρι" του Λόρκα κι όταν τέλειωνε τον μονόλογό της την ξεπροβοδούσαμε ομαδικώς τραγουδώντας "Χάρτινο το Φεγγαράκι" - κάτι σαν διάλογος μεταξύ θεάτρου και μουσικής.
Με τούτα και με κείνα σκέφτηκα τον Gil, τον διευθυντή της χορωδίας και δάσκαλο μουσικής του σχολείου. Τον αντιπαθούσαμε όλοι, κυρίως γιατί επέμενε να μας βάζει να μαθαίνουμε πράγματα για τον Μότσαρτ και τον Μπαχ και τον Στράους και δε συμμαζεύεται. Μας φώναζε πολύ - πάντα με το γαλλικό αξάν bien sur - κι έτσι πάντα μπροστά του στεκόμασταν σούζα. Όταν φτάσαμε Τετάρτη Δημοτικού μπορούσαμε πια να μπούμε στη χορωδία, αφού περάσουμε εξετάσεις, δύο στάδια: πρώτα τραγουδούσε αυτός μία σειρά νότες κι έπρεπε να την επαναλάβουμε αυτούσια. Άμα το καταφέρναμε μας έβαζε να απαγγείλουμε ρυθμικά "αρνά-κιά-σπροκαι-παχύ-τηςμά-ναςτου-καμά-ρι". Ποτέ δεν κατανόησα την αξία του του δεύτερου σταδίου, μα τέλος πάντων ήμουν η μόνη από την τάξη που πέρασε  (ίσως γιατί μόνο τρία άτομα τολμήσαμε να εξεταστούμε) και το είχα θεωρήσει σπουδαίο κατόρθωμα. Ο Gil την έδεσε τη χορωδία, να σου οι διφωνίες και τα αβανταδόρικα τραγούδια σε τρεις γλώσσες για φιγούρα, να σου και οι συναυλίες από δω κι εκεί. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μας όταν παρουσιάζαμε το chanson de gamins από την Carmen και βροντούσαμε τα πόδια - une deux marquant le pas! Τέλος πάντων, είχαμε πει ένα φεγγάρι ορισμένα τραγούδια  από το "Les Choristes" του Bruno Coulais. Πόσο την αγαπώ αυτήν την ταινία! Έτσι για το γαμώτο έβαλα να τη δω για 14η φορά και, παρότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα ξανακλάψω, στο τέλος το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο. Αχ, ο Pepinot, ειδικά ο Pepinot!
Όλα κάπως έδεσαν έτσι: ο Πολίτης, ο Χατζιδάκις, ο Bizet, ο Bruno Coulais...Και σκέφτομαι - δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι σήμερα καιρού επιτρέποντος ο κόσμος θα πετούσε χαρταετούς - ότι η αρμονία στην Eroica σχετίζεται κάπως με τα cerf-volants, στη σφαίρα των ονείρων.

1.3.11

Ντιν νταν ντον

 
Τελευταία ονειρεύομαι καλοκαίρι και (επειδή το καλοκαίρι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με το Πήλιο) πολύ θα ήθελα να είχα σήμερα ξυπνήσει κατασκηνωτικά, και να είχα αντικρίσει  το θέαμα της φωτογραφίας. Βέβαια στα πλαίσια της κατασκήνωσης η εικόνα αυτή μάλλον θα με εκνεύριζε, θα φώναζα "ποια άφησε ξανά τα πράγματά της έξω;" και τα κοριτσάκια θα έτρεχαν να μαζέψουν τις πετσέτες και τα μαγιώ τους. Κράτσα κρούτσα η κουκέτα γκλινγκ και γκλονγκ τα παραπέτα. Πως πράγματα που αργότερα φαντάζουν τιποτένια μπορούν κάποια δεδομένη στιγμή να θεωρούνται τόσο σημαντικά! Στο Πήλιο είκοσι-δύο μέρες η ζωή μας στροβιλίζεται γύρω από το αν στην Ευαγγελία τέλειωσαν τα καθαρά βρακάκια και πρέπει να τη βοηθήσουμε να πλύνει τα βρώμικα, ή αν η Χριστίνα έχει ξανά ψείρες και πρέπει να την ψεκάσουμε με paraplus, ή  αν θα καταφέρει η Ειρήνη που δεν ξέρει Ελληνικά να μάθει το τραγούδι της σκηνής. Κοινώς το έργο μας σημαντικό, αλλά οι έγνοιες μας όχι ιδιαίτερες. Σπλατς και μπλουμ και άου βάου μπίρι μπίρι κουκουβάου.
Ξέγνοιαστο καλοκαίρι πλησιάζει και οι μάρτες που μας έφερε η Σία ήταν μία περίτρανη απόδειξη. Ένιωσα όλο το good luck που μου υποσχέθηκε όταν μου φόρεσε το βραχιολάκι να με διαπερνά, όμως ο καιρός δεν αντικατόπτριζε την ευφορία μου ούτε στο ελάχιστο. Μια μουντάδα, μια καταχνιά, η Νατάλια το χαρακτήρισε "i'm too bored to rain" και το πέτυχε διάνα. Χτες στο σπίτι βαρούσαν ακατάπαυστα καμπανάκια γιατί, ως καθώς πρέπει Χιώτες, έπρεπε να τιμήσουμε τα τοπικά έθιμα που υπαγορεύουν  την κρούση καμπανακίων την 1η του Μάρτη για τον εξορκισμό των κακών πνευμάτων. Λοιπόν, τώρα, που δε μας βρίσκεται κακό πνεύμα ούτε για δείγμα, σας εύχομαι καλό μήνα! Και σίγουρα θα είναι καλός γιατί μας ταξιδεύει πιο κοντά στα ξέγνοιαστα, τα Πηλιορείτικα και (φυσικά!) τα ακόμα ωραιότερα!