26.2.11

Μετέωρα κι οριστικά

Έχω κουραστεί, έχω βαρεθεί, δεν αντέχω άλλο τη ρουτίνα. Είμαι αρκετά καταναγκαστική ώστε γενικά να τη βρίσκω απαραίτητη για την υγεία μου αλλά αυτή η συγκεκριμένη ρουτίνα, αυτή η ατέλειωτη διαδικασία, με βαραίνει - έχω κουραστεί, έχω βαρεθεί και κυρίως δεν αντέχω άλλο. Περιμένω το αδύνατο, ένα πολύ συγκεκριμένο αδύνατο, και νιώθω ακόμη χειρότερα ακριβώς γιατί ξέρω ότι δε θα γίνει ποτέ. Ιδού: σχολείο, ύπνος, αδιάφορο διάβασμα, ύστερα επιτέλους η βιντεοκλήση -  "έχω εργασία", "πάω να φάω", "φεύγω για μάθημα", "α, είσαι καλά;" -, μετά ξανά ύπνος. Επόμενη μέρα. Κάποτε πάω κανένα σινεμά, συχνότερα διαβάζω κάτι ενδιαφέρον και ενθουσιάζομαι. Αύριο σκέφτομαι να πάω θέατρο (τώρα πια δεν είμαι εγώ η ηθοποιός και μπορώ δικαιωματικά και ευχαρίστως να απολαύσω τις Ακτίδες).
Πόσοι μήνες ακόμα, πόσες μέρες; Υποσχέθηκες ότι θα φτάσει γρήγορα ο καιρός μα έχουν περάσει μόνο εφτά βδομάδες και απομένουν άπειρες, μοιάζουν ever increasing. Η Γκ. είπε ότι είμαστε στην τελική ευθεία μα εγώ νιώθω ότι προχωρώ σε μια ατέλειωτη ευθεία. Λέγαμε την ωραία Τσικνοπέμπτη με τον Bruce ότι ο δρόμος δεν τελειώνει, ότι το τέλος είναι η θάλασσα: "it's always ourselves we find in the sea", που λέει κι ο Cummings. Το πιστεύουμε κι εμείς, οπότε το εντάξαμε πατ-κιουτ στο dada σκηνικό μας, το οποίο θα προβάλλεται στις αίθουσες προσεχώς.
Ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος. Εσύ το είπες λίγο διαφορετικά και κάθε φορά που σκέφτομαι τη δική σου εκδοχή χαμογελάω και μετά ανατρέχω στο πρώτο σου διήγημα και στεναχωριέμαι γιατί καιρό έχεις να μου γράψεις έτσι, από το Νοέμβριο. Τέλος πάντων, μπορεί όλα να είναι δρόμος, αλλά ο συγκεκριμένος είναι ατέλειωτος. Ποιο Μεξικό, ποιο Κατμαντού, εγώ είμαι αποκλεισμένη εδώ, ούτε σπιθαμή παραπέρα. Μαθαίνω απ'έξω αναρτήσεις και Σεπτεμβριανά γράμματα, μουρμουρίζω τα τραγούδια που βρίσκω πότε πότε στο e-mail μου και μαθαίνω για τις ευρέως γνωστές Διάνοιες όχι τόσο γιατί με ενδιαφέρει (αν και συνεχώς με εντυπωσιάζει η άγνοιά μου για τον κόσμο), μα κυρίως για να βρω τη δική μας χρυσή τομή κι ας πιστεύεις εσύ ότι βρίσκεται κάπου αλλού, στα κεκτημένα ή ξέρω γω στα κάπως αμεσότερα. Φυσικά πάντα μέσα στην αδιατάρακτη ρουτίνα, γιατί η ρουτίνα είναι το παν - η ρουτίνα είναι ο δρόμος και θα είναι για καιρό ακόμα. Υπομονή.

22.2.11

Don't let it be forgot

"Υπομονετικά σιγόψελναν οι τσίγκοι, ακολουθίες νυσταγμένες σ'ερημοκκλήσια του βουνού, κι ο γύρω κόσμος στένευε, στένευε στον μικρό τούτο χώρο από τρεις τοίχους και μιά μάντρα, που τον τριγυρίζει τ'ανάερο όνειρο του νερού". Αυτά τα νέα της Μενεξέδιας Πολιτείας, Κεφάλαιο Δέκατο.
Εγώ έχω να βγω από το σπίτι δύο μέρες και δεν ξέρω τι γίνεται στον έξω κόσμο. Μία νοσταλγία με έχει πιάσει από χτες κι όλο σκαρφίζομαι μαγικά για να γυρίσω στο Camelot.


17.2.11

Φεγγαράκι μου λαμπρό

Mesecina mesecina, το σεληνόφως στη ζωή μου: το γούρι πριν από κάθε παράσταση κι η ευτυχία μετά. Πάνω στην Στρογγυλή Τράπεζα όπου οι ιππότες τραγουδούν κι ο Αρθούρος συναντά το συνεχιστή του (υπό αυτήν την ιδιαίτερη έννοια της επιβίωσης μέσω της λογο-τεχνίας), εδώ και τρία βράδια χορεύουμε υμνώντας τα νυχτερινό φως - there is sunlight during night. Στην αρχή ήμασταν τέσσερις - παραλλάσσουμε τον Κουστουρίτσα - μα τώρα γινόμαστε περισσότεροι, κάθε φορά ένας παραπάνω, behind the curtain nothing lies certain, no nothing at all.
Mesecina το Σάββατο, γυρνώντας από την ταβέρνα όπου η φιλενάδα εξ Αμερικής άρχισε να κάνει παρέα με το κρασί, καθόμουν στη μπροστινή θέση του ταξί και σε πλήρη θέα είχα το φεγγάρι. Ήθελα να το δείξω στη Μαιρού μα δεν το έκανα γιατί μια γλυκιά κούραση με είχε ζαβλακώσει. Ήταν όμορφο μισοφέγγαρο, κρυβόταν πίσω από τις πολυκατοικίες κι έπειτα εμφανιζόταν απρόσμενα, εκτυφλωτικά. Το φεγγάρι μου φαίνεται πιο γοητευτικό όταν είναι μισό παρά όταν γεμίζει και τόσο ομορφότερο όταν το βλέπω από τα Κάστρα παρά από οπουδήποτε αλλού. Μα είναι γνωστό, the years disappear between somewhere and nowhere. Κι έτσι ήταν αυτή η όψη του φεγγαριού από το παρμπριζ ενδιαφέρουσα, το κερασάκι στην τούρτα του σιροπιαστού Σαββάτου.

Η Ανδρομέδα, διάβασα, είναι το μακρυνότερο ουράνιο αντικείμενο που γίνεται αντιληπτό με γυμνό μάτι. Είναι, λέει, γαλαξίας, σαν τον δικό μας. Κι εκεί, στον Νεφελοειδή της Ανδρομέδας πίνουν τσίπουρο και τρων λακέρδα. Αντίθετα, ο παππούς από εδώ και πέρα θα πίνει σκέτο τσίπουρο γιατί άρχισε ανάλατη δίετα, με όσο το δυνατόν λιγότερα saturated (ή polyunsaturated trans) fatty acids.

Ευτυχώς υπάρχει mesecina, με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό.

12.2.11

Κανένας δεν ξέρει

Κάτι μου φταίει και δεν ξέρω τι. Όλα είναι υπέροχα μα υπάρχει πάντα κατιτίς διαβρωτικό. Θρίαμβος η χτεσινή παράσταση, το είπαν αρκετοί το νιώσαμε κι εμείς, μα κάποιος δεν την είδε, όπως δε θα δει και τις επόμενες πέντε. Πάει. Όχι για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το ότι εφόσον το θέατρο πρόκειται για τέχνη χωρίς μνήμη, είναι αδύνατο να αισθανθεί ο σημερινός θεατής τη μαγεία της χθεσινής παράστασης (ή αντίστοιχα ο αυριανός της σημερινής). Επίσης είναι αδύνατο να εξηγηθεί μία αίσθηση με λόγια: τα λόγια πάσχουν και ποτέ δεν υπάρχουν λέξεις κατάλληλες να αποδώσουν τα βιωμένα - τα εκτυφλωτικά φώτα, τις φωνές στα παρασκήνια, τις σκηνοθετημένες δράσεις που ο ηθοποιός (εντός εισαγωγικών) εκτελεί πια με τρόπο φυσικό, χωρίς να σκέφτεται.

Το βράδυ, αφού ξεβάφτηκα, έβαλα ενυδατική γιατί ένιωθα ότι το foundation είχε διαπεράσει την επιδερμίδα μου. Τι ενυδατική ήταν αυτή που με έκαψε αφού την απλώσα, δεν ξέρω. Επίσης δεν ξέρω τι αποτελέσματα είχε (κακά τα ψέματα, τίποτα ορατό) μα ούτε τι αποτελέσματα περίμενα εξ αρχής. Θρίαμβος η χτεσινή παράσταση, αλλά για να χτενίσω το ξυσμένο μαλλί και να ξεβάψω τα μάτια και τη βάση χρειάστηκα μία ώρα.

Κάτι μου φταίει και αντιτίθεμαι στην αγαπημένη, ταιριαστή μου κατά τα άλλα Morgan. "I have all I want of life" λέει αυτή, ενώ εγώ θελω πάντα κάτι παραπάνω, κάτι άπιαστο, κάτι μάλλον ουτοπικό.

Έκλαψα σήμερα όταν έμεινα μόνη, χωρίς λόγο. Απλώς επειδή συνειδητοποίησα, ή για να είμαι ακριβής διαισθάνθηκα. Τώρα συνειδητοποιώ. Τι; Α, το ρήμα παραμένει αμετάβατο, μετέωρο, ακριβώς για να είναι ενδεικτικό της κατάστασης αυτής της τόσο ειδικής που δεν ξέρω αν αυτά που γράφω και νιώθω γίνονται αντιληπτά και προβληματίζουν εξίσου αυτούς που πρέπει, τους παρονταπόντες, τους εδωεκεί.

 

8.2.11

Riverbank

Η Βιργινία γράφει και ταξιδεύει, ταξιδεύει και τον αναγνώστη κατά μήκος ενός ποταμού. Το ίδιο της το έργο είναι ένας ποταμός: η αρχή του χάνεται βαθιά μέσα στην ιστορία και οι εκβολές του προεκτείνονται καθημερινά. Αναλύσαμε το κείμενό της στην τάξη και συνειδητοποίησα ότι είναι ωραία τύπισσα όσον αφορά τα συγγράματά της. Αυτός ο παραλληλισμός της σκέψης με ποτάμι, η κατασκευή ενός κειμένου που ρέει αντίστοιχα, είναι μαγκιόρικα πράματα. Για τους σκοπούς της ανάλυσης ζωγραφίσαμε κι εμείς (όπως κάθε φυσιολογικό πεντάχρονο) ποτάμια γιατί "this is an effective way to think about this text". Το ποτάμι της Δομ περιτριγύριζε μία νησίδα με φοινικόδεντρα και το δικό μου ήταν κυματώδες και γεμάτο κίτρινα ψάρια. Αν ήταν έτσι κι η σκέψη ή το ταξίδι της Βιργινίας, τότε πως θα ήταν ο κόσμος; Οι φεμινιστικές θεωρίες; Τι μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα φοινικόδεντρο; Τα κύματα και τα κίτρινα ψάρια; Very well, Claire. Shut the window, draw the curtains.

Είμαι πεπεισμένη ότι αν οι ποταμοί μπορούσαν να τραγουδήσουν, θα έλεγαν (ακόμα κι οι ορμητικότεροι, έστω και για τις ελάχιστες στιγμές που ηρεμούν) αυτό το τραγούδι.

4.2.11

Όπου πάω κι όπου βρεθώ

Δεν ξέρω αν είναι η ανάγκη για αλλαγές που με ωθεί να σκέφτομαι τις γλυκύτερες αποδράσεις, δεν ξέρω καν αν επείγει μία τέτοια ανάγκη. Σήμερα περπατούσα κουκουλωμένη με το τεράστιο κόκκινο κασκόλ μου προς το σχολείο, πρωί-πρωί, και ξαφνικά μύρισα αυτήν την τόσο χαρακτηριστική μυρωδιά της κατασκήνωσης. Είναι μία μυρωδιά που δεν περιγράφεται εύκολα, γλυκιά και σχεδόν αποπνικτική, θυμίζει ταλκ και τιναγμένα σεντόνια, λουσμένα από το φως του ήλιου μετά τη διευθέτηση. Ίσως να φέρνει στο μυαλό μερικών φρεσκοπλυμένα ρούχα, αλλά για μένα τα φρεσκοπλυμένα ρούχα έχουν μόνο μία μυρωδιά, που πρέπει τέσσερις μήνες να περάσουν για να ξαναμυρίσω (μιας και εμείς δε χρησιμοποιούμε αυτό το μαλακτικό, μα και να το χρησιμοποιούσαμε δε θα ήταν το ίδιο). Το θέμα όμως είναι η μυρωδιά της κατασκήνωσης, του καλοκαιριού, την οποία δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού και ποτέ άλλοτε, παρά μόνο αυτές τις είκοσι-δύο μέρες, επί αυτά τα εφτά χρόνια.
Μπορεί, σκέφτομαι τώρα, να είναι που πλησιάζει το indoor και γνωρίζω ότι θα είναι αδύνατο κατά πάσα πιθανότητα να πάω. Η παράσταση: το θέατρο, η τέχνη. Η τέχνη πάνω απ'όλα, η τέχνη θέλει θυσίες, "'η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια', κρίνετε αυτήν τη δήλωση σε σχέση με ένα συγκεκριμένο είδος τέχνης". Ήθελα πολύ να πάω, όχι για τα εξής συγκεκριμένα άτομα τόσο όσο για τη γενικότερη ατμόσφαιρα, για την αίσθηση της ενότητας, για την κατάσταση αυτή που όσες φορές και να τη ζήσουμε ποτέ δε θα βαρεθούμε, μα πάντα θα τραγουδάμε τα άσματα που είχαμε μάθει τότε για να την εξυψώσουμε.
Χάρηκα σήμερα. Ευτυχώς υπάρχουν οι μυρωδιές να θυμίζουν - ακόμα και οι πιο τυχαίες, σαν εκείνη ας πούμε στο σχολείο που μου θύμισε τους μακρινούς τόπους που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ αλλά βλέπω κάθε μέρα. Τι φοβερό πράμα η μνήμη - κι ας επαινεί ο Μπρεχτ την αδυναμία της.

3.2.11

About

Είναι αποδεδειγμένο ότι θα φας τα μούτρα σου, το ξέρεις και θεωρητικά πορεύεσαι με αυτή τη γνώση περιμένοντας τη στιγμή που θα το νιώσεις. Μάλιστα το επαναλαμβάνεις σε όσους αντιπαρατίθενται στη βεβαιότητά σου - αυτοί επιμένουν να νιώθουν σίγουροι για τη δική τους άποψη, την ακριβώς αντίθετη από τη δική σου, "ω, αποκλείεται, τι λες!". Λοιπόν, μετά έρχεται η αναμενόμενη δήλωση και σχεδόν επίσημα γνωρίζεις τι μέλλει γενέσθαι. Το αστείο είναι ότι οι "σίγουροι" πάντα το παίρνουν ελαφρότερα από εσένα που μετρούσες σχεδόν τις μέρες για να ακούσεις το γεγονός. Δεν είναι τόσο αυτή καθεαυτή η κατάσταση αλλά κυρίως η διάθεση που σου προκαλεί η επιβεβαίωση, κι ας γνώριζες ότι θα σου θα νιώσεις έτσι αργά ή γρήγορα. Με έχει πιάσει τώρα αυτή η γενικότερη απαισιοδοξία περί των πάντων και έχω φτάσει στο απίστευτο αυτό σημείο, να βρίσκω τη Βιργινία ευχάριστη. Βιργινία στην ελληνική μετάφραση, γιατί στα ξένα οι μεταφράσεις μπορούν να ποικίλλουν, το δοκιμάσαμε σήμερα με μεγάλη επιτυχία για μία τεράστια γκάμα επιλογών με τα κορίτσια.

Τα θετικά της ημέρας εστιάζονται στα συμπαρομαρτούντα. Βρήκα ένα βιβλίο με 76 ποίηματα του Μπέρτολντ Μπρεχτ μεταφρασμένα από τον Πέτρο Μάρκαρη. Η Γκ. μας είχε πει ότι θα είχε ενδιαφέρον να συνομιλούσαμε μαζί του, δε θυμάμαι γιατί. Μέχρι κι αυτή την αμφισβητούμε ώρες-ώρες τελευταία, πράγμα που παλιά θα θεωρούσαμε ομαδικώς (μιλάω για τη μικρή μας κλίκα) αδιανόητο. Πάω να φάω παξιμάδια (έχουμε κάτι νόστιμα στην κουζίνα, από τα Κύθηρα), έτσι για να καταπιώ τη ματαιότητα της ημέρας. Θα βυθιστώ και στον Μπρεχτ που λέει τόσο σωστά πράματα, για να βρω κι εγώ (σαν τη Γρούσα στον "Κύκλο με την Κιμωλία") το δίκιο μου. Έτσι κι αλλιώς, τι είχαμε τι χάσαμε: αύριο η μέρα ξεκινά με Dada, συνεχίζει με reproduction και Genet, και τελειώνει με χορό σε ένα απ'τα γνωστά μας πια λημέρια, εκεί στο σπίτι της τεκίλας με τους ναργιλέδες και τα χορευτικά νούμερα της Σίας. Να ανεβαίνει το ηθικό.