12.11.11

Φωτογραφίες

Έρχεται κόσμος και -θες η συστολή, η ανάγκη να κρατήσω το προσωπικό δικό μου και με κανέναν να μην το μοιραστώ ή η σκέψη του πόσο άβολα θα ένιωθα εγώ φιλοξενούμενη σε χώρο γεμάτο στιγμές ξένες τρυφερές- κατέβασα από τον τοίχο μία μία τις φωτογραφίες μας. Με προσοχή τις τοποθέτησα ανάμεσα σε χαρτιά, τις καλόθεκα στο μέρος των σημαντικών εγγράφων και τώρα ο τοίχος είναι κενός, κίτρινος, τοίχος νοσοκομείου, με τα σημάδια του blu tack φρέσκα. Έφυγαν τα πράσινα πάρκα, εξαφανίστηκαν τα κόκκινα μπλουζάκια, χάθηκαν οι ωκεανοί κι ο τοίχος σκοτείνιασε (πρώτη φορά μου φαίνεται τόσο σκοτεινός, τόσο αγριεμένος).
Μόνο τα δέντρα κράτησα, εμάς. Εκείνα τα δέντρα που λουσμένα στο ηλιοβασίλεμα αγναντεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς τη θάλασσα που έρχεται και φεύγει, το χορτάρι που μεγαλώνει, την πόλη που φωτίζεται, μικρά φωτάκια εκατομμύρια! Όμως κοιτώ τη φωτογραφία και μου μοιάζει γεμάτη σιωπή. Πουθενά δε φαίνονται οι παφλασμοί και τα γαβγίσματα, οι ομιλίες και τα κορναρίσματα που ακούγαμε όταν την τράβηξα. Δεν απαθανατίστηκε ο θερινός πανζουρλισμός της πόλης (της πόλης μας άραγε;) παρά μόνο η όαση, φαινομενικά μακριά από τα πάντα και πρακτικά τόσο κοντά: δύο δέντρα ξέχωρα από τον κόσμο και κομμάτι του.
Κι έτσι έχω κάτι ακόμα στον τοίχο (σε κοινή θέα αλλά πιο καλά κρυμμένο απ'τα κρυμμένα) για να αναπολώ. Χαμογελάω λοξά, ακούω το "τραγούδι της βροχής" κι ας μη βρέχει και περιμένω.

5 σχόλια:

  1. Ζηλεύω τον τρόπο που γράφεις, voila, το σύνδρομο του μπλογκερ! Πάντως εσύ, έχεις ένα γλυκό τρόπο να γράφεις χωρίς να γίνεσαι πιεστικά μελαγχολική, σαν να μεταδίδεις απλώς μια συναισθηματική κατάσταση, με καθαρότητα, και το πλέον ζηλευτό- με εικόνες.
    -xx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι θλιβεροί οι γυμνοι τοίχοι.
    Αλλά πανέξυπνο αυτό που γράφεις.
    Οι φωτόγραφίες που έχουν στόχο να αιχμαλωτίσουν μια ανάμνηση,έχουν γινει ανάμνηση κι οι ίδιες!
    Σαν όνειρο μέσα σε όνειρο!
    C:

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ροδακινάκι, ευχαριστώ πολύ (πάντοτε) για τα καλά τα λόγια! Μακάρι να είναι όπως τα λες...
    Έτσι είναι βέβαια, ο κόσμος καίγεται κι εγώ γράφω για συναισθηματικές καταστάσεις...
    Εε, και αν κάποιος αξίζει να ζηλεύει, αυτός είμαι εγώ! Τα κείμενά σου πάντα μοναδικά, αχ και βαχ! Να περνάς καλά!!!

    Κατ! Ένα το Inception και μία η ανάρτησή μου, ε; Χεχε. Ευχαριστώ πολύ, κι ας μην το είχα σκεφτεί έτσι! Χαιρετώωω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μη τα κόψεις τα δεντράκια. Τα είδες που μεγάλωσαν, φύτρωσε κι άλλο ένα μικρό εκεί. Τώρα που θα πας πίσω, πήγαινε να δεις τι γίνεται εκεί. Στείλε και σε μένα μια φωτογραφία. Το τραγούδι της βροχής, μου το έμαθε μια κόρη της θάλασσα, μια Νηρηίδα ίσως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή