31.10.11

Between the senses

Μιλάμε, μιλάμε και λέμε για χώρους και τόπους, για θάλασσες κι ωκεανούς, για ήλιους και φεγγάρια.
Τις περισσότερες φορές λέμε το παρελθόν.
Και το παρόν λέμε. Μα εκείνες τις στιγμές ίσως εννοούμε (όχι, δε συνεννοούμαστε αλλά ομαδικώς υπονοούμε) το μέλλον. Σαν να κρύβεται πίσω από τις λέξεις μια ελπίδα, μια υπόσχεση. Ίσως γιατί μόνο το παρελθόν μας ενώνει πια κουτσά-στραβά. Ενώνει εμάς, τα κομμάτια (τα ξέχωρα, που λέει τρόπον τινά ο Σεφέρης) αυτού που είμαστε. Μα εκτός απ'το παρελθόν μας ενώνει και το μέλλον, αυτό που κρύβεται πίσω από τις λέξεις μας και τα λεγόμενά μας.

Κι εγώ εδώ δε γράφω παρά ό,τι αγαπώ, ό,τι ερωτεύομαι, ό,τι ταξιδεύω κι ότι ταξιδεύω.

Εργασία στα σκαριά, λίγο πριν τη στείλω κάνω λογοπαίγνια με τους κωδικούς και τα σημαινόμενα, το PLIN γίνεται ΠΛΗΝ και ω, ιδού η χαρά της ύπαρξής μου. Τι ασυναρτησίες. Τι ασυνάρτητη εργασία.
Να, ερώτησις: σε τι κατηγορία ανήκει αυτό το ρήμα; Απαντώ κι ύστερα στο μυαλό μου έρχεται το ρήμα ταξιδεύω κι ας μη ρωτά η άσκηση γι'αυτό. Λοιπόν, το ταξίδι ανήκει σε μια κατηγορία μοναχική. Χωρίς τέλος, με αρχή θολή. Χωρίς προσδοκίες - άμα προσμένεις ξεχνάς να ταξιδεύεις. Έτσι λέω.
Και μετά αυτοαναιρούμαι. Εξαιρούμαι, κολλάω στην κίνηση.


3 σχόλια:

  1. ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ. ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡΟΧΗ, SOLANGE.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπώ αυτά που γράφεις κι ας μην τα καταλαβαίνω όλα...Φιλιά πολλά και καλά να περνάς!Ιωάννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. CLAIRE CLAIRE! :* Γύρισες; Αχ!

    Ιωάννα μου, ευχαριστώ πολύ πολύ!!! Τι να καταλάβεις, άρτσι μπούρτσι και λουλάς! Κι εσύ να περνάς καλά! Δεν έμεινε πολύς καιρός μέχρι να τα ξαναπούμε σε κάποια Πάστα Φλώρα!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή