5.10.11

Bang bang, she shot me down.

Σήμερα θα γράψω τα πάντα. Οτιδήποτε σκεφτόμουν όλον ετούτο τον καιρό ότι θα γράψω

Σήμερα η μέρα είναι επετειακή: δύο βδομάδες σε τόπους ξένους. Ξένους, μα που τη νύχτα φαίνονται οικείοι. Οικείοι τη νύχτα, παρότι τη μέρα δεν ανήκουν σε κανέναν. Τριγυρνώ στους δρόμους και τα μικρότερα σοκάκια, προσπαθώ να ανακαλύψω τον τόπο μου, να οριοθετήσω το χώρο μου. Πόσο δύσκολο είναι να ανακαλύψεις τον τόπο που φαινομενικά σου ανήκει και θα σου ανήκει για καιρό ακόμα! Δε μπορείς να βγεις με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι απαθανατίζοντας τοπία. Τα τοπία είναι ο χώρος σου. Μα, μη φανταστείτε, δεν έχω ανακαλύψει πολλά. Έχω κάνει όμως. Βήματα. Ορισμένες στιγμές νιώθω μοναξιά, μόνη σ'ένα μέρος τόσο μεγάλο, σ'έναν αυθύπαρκτο κόσμο. Πόσο δύσκολο είναι να γίνεις κομμάτι ενός αυθύπαρκτου κόσμου! Και πόσο δυσκολότερο ακόμα όταν ξέρεις ότι είναι ο κόσμος σου και θα είναι για καιρό ακόμα. Ευτυχώς υπάρχει κι αυτό, "δε θα σ'αφήσω να νιώσεις ποτέ μόνη σου", η σανίδα σωτηρίας στα δύσκολα.

Σήμερα ήταν η πρώτη συννεφιασμένη εξ ολοκλήρου μέρα. Και έχω την εντύπωση ότι τα κτίρια εδώ δείχνουν τόσο ομορφότερα όταν έχει συννεφιά!

2 σχόλια:

  1. ευχαριστώ. σοβαρά. μίλησες για τις μέρες μου. ΑΧ. ΜΕ ΛΕΙΠΕΙΣ. φιλιά. claire.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΑΙΡΟΥ ΜΑΙΡΟΥ ΜΑΙΡΟΥ! Κι εμένα! Πως και πως περιμένω τις Κυριακές, να σας δω όλες στα ροζ και τα πορτοκαλί! Η Solange εύχεται να περνάς καλά, να είσαι καλά. Γιατί we are not immortal. Υπαρξιστικά. Φιλιά, από εδώ ως εκεί, κι ακόμα παραπάνω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή