21.9.11

Γάτα εξ ουρανού

Μια γάτα, στρουμπουλή και παρδαλή, στα χρώματα του φθινοπώρου, πήδηξε από ένα δέντρο στη διασταύρωση των οδών Ανατολικής Θράκης και Τενέδου και βρέθηκε πάνω στο κεφάλι μου. Με αξιοθαύμαστη ισορροπία στάθηκε όρθια για ένα δευτερόλεπτο, ύστερα μ'ένα σάλτο προσγειώθηκε στο έδαφος και έγινε καπνός με ελαφρά πηδηματάκια.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι με πέτυχε στο δόξα πατρί κάποιο κούτσουρο. Η δεύτερη ότι ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι μου. Μετά είδα το τρισκατάρατο ον να απομακρύνεται και κατάλαβα ότι οι θεωρίες μου και οι φόβοι των Γαλατών δεν έστεκαν. Κι αν νομίζετε ότι σας κοροϊδεύω και περιγράφω καμιά σκηνή από ταινία του Γούντι Άλεν, σπεύδω να σας διαψεύσω: πρόκειται για την καθημερινότητά μου που, τελευταία, είναι επεισοδιακότερη από ταινία και άκρως γουντιαλενική.
Κι έτσι, χάρη στη γάτα εξ ουρανού, μία μέρα σκέτο χάλι, μαύρη κι άραχνη απ'την κορφή ως τα νύχια, πήρε λίγο χρώμα. Κι έτσι σας λέγω καλό φθινόπωρο.

2 σχόλια:

  1. θέλουμε ποστ για τα λονδρέζικα. σας αγαπώ. μια από τις υπερατλαντικές φίλες σου (η καλύτερη, ξέρεις ποια φυσικά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή