29.8.11

as small as a world and as large as alone

Αγαπώ τον E.E.Cummings. Κι όσο περισσότερα ποιήματά του διαβάζω, τόσο περισσότερο τον αγαπώ. Κι ας μην καταλαβαίνω (παρά ελάχιστες φορές) τι εννοεί. Κι είναι κυρίως η αρμονική συνύπαρξη αντιθέσεων στο ύφος και την ουσία των ποιημάτων του που με ελκύει, με ωθεί να γυρίσω στην αρχή, να φτάσω εκ νέου στο τέλος και να συνεχίσω μετά την τελεία (ή την απουσία της) την ανάγνωσή μου.
Και μου θυμίζει ο Cummings τις ωραίες μας στιγμές, τα κορίτσια και το μάθημα των Αγγλικών: τις ώρες στο υπόγειο (τα κρυφοκοιτάγματα στο ρολόι, τους δείκτες που έμεναν ακίνητοι παρά το γεγονός ότι -ήταν βέβαιο- η ώρα περνούσε), τις αέναες συζητήσεις που δεν κατέληγαν ποτέ πουθενά (αλλά τόσο ενδιαφέροντα πράματα έφερναν στο προσκήνιο), την υπέροχη Fiona που δε μπορούσε να πει σε κάποιον ότι κάνει λάθος, μα πάντα πλαγίως έδειχνε το σωστό.
Μας είχε ζητήσει κάποια στιγμή να κάνουμε ένα creative exercise εικονοποιώντας ένα ποίημα. Κι είχαμε διαλέξει εγώ κι η Δομ ποιήματα του Cummings. Πήρα το "may i feel said he" και κόλλησα δύο κουτάκια σόδας μεταξύ τους - ιδού το τσίγκινο, το ανακυκλώσιμο, το συμπληρωματικό, το αυτοκόλλητο και το ευκόλως διαλυτό της υπόθεσης. Κι η Δομ, το φωτεινότερο αστέρι, πήρε ένα χαρτί, το γέμισε με λέξεις ασυνάρτητες και το τσαλάκωσε - συνάντησε το πνεύμα του ποιητή και μας το παρουσίασε. Κι ας μην το κατάλαβαν (παρά ελάχιστοι).

Και παρότι έχουμε διασκορπιστεί, νιώθω μια αισιοδοξία. Υποσχέσεις για συναντήσεις τα Χριστούγεννα στο Pierrot που είχαμε πια βαρεθεί ή στην παραλία που καθίσαμε τα χαράματα της αποφοίτησής μας ή στο αγαπημένο Orange Room με τους μποέμ καναπέδες. Πάλι νοσταλγώ, αλλά τώρα τα πράματα είναι διαφορετικά. Νέα Υόρκη, Βοστόνη, Εδιμβούργο, Λονδίνο, Μονπελιέ, Μελβούρνη. Ο γύρος του κόσμου σε 1'. Κι ίσως επειδή τα κορίτσια βρίσκονται ήδη στους καινούριους τόπους, να αποχωριστώ κι εγώ ευκολότερα τους παλιούς. Κι ας μένω στο London Bridge ή στο Big Ben μιας κι οι εστίες επιδεικτικά απαξιούν. Έχουν, άλλωστε, και τα δύο αυτά κτίσματα κάτι το μεγαλειώδες.

3 σχόλια:

  1. Καλές ξε-διακοπές!

    κι ένα γεια μετά από καιρό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ναι ναι ναι! μ'αρέσει η αισοδοξία που νιώθεις, φεφέ μου. χωρίζουμε μονάχα για να κάνουμε τον κόσμο όλο ντάντα. να τον φέρουμε στα μέτρα μας και να μας φέρει κι εκείνος στα δικά του. το λονδίνο θα'πρεπε να ανοίξει τις πύλες του να σε υποδεχτεί, να βγουν τα αγγλάκια να ζητωκραυγάσουν. τι ωραία που μου τα θύμισες τώρα· ένα μεσημέρι λίγο έξω από την πόλη της Νέα Υόρκης. τόσο κοντά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @caveman: Ουφ, δύσκολη διαδικασία, ευτυχώς το blogging σα να βοηθά. Από δω και πέρα και στα εδάφη του wordpress!

    @mary: Μαιρουλίτσα μου. Τι να πω και τι να κάμω. Όλα εντάξει με τις εστίες πια, μα οι τύποι είναι ξενέρωτοι, μην τα συζητάς! Διαβάζω τα 'μονόχνωτα', σκέφτομαι τις δυο βδομάδες που απομένουν για μένα. Μισό εδώ μισό εκεί. Να δούμε κάποια στιγμή το ωραίο Bronxville και την ωραία του Bronxville. Ανυπομονούμε και μας λείπετε <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή