9.8.11

Η Ροδιά

Κάτω απ'του Άη-Γιάννη τα πλατάνια τα αιώνια ζούσαμε 22 μέρες. Και το τραγούδι του Παύλου είναι αυτό που στην προκειμένη περίπτωση περιγράφει την κατάστασή μας: "σιγά σιγά μεγάλωσα και έγινα αρχηγός, και όλο περισσότερο με έδενε ο δεσμός". Και τι δεσμός, μάτια μου. Τόσο δυνατό το αίσθημα, που κύλησαν οι μέρες σαν μία και μοναδική, κι εκεί που ήρθαμε φύγαμε με τα ίδια λεωφορεία. Πλατανόφυλλα πεσμένα στο χώμα, στο θεατράκι, στην τραπεζαρία. Έπαιρναν μαζί τους τα τζιζ μπουμ και τα ταξίδευαν από σκηνή σε σκηνή, έπαιρναν τα γέλια και τα σκόρπιζαν στα χείλια όλων, έπαιρναν τις φωνές μας και τις έκρυβαν. Σφυρίχτρα εν δράσει, πειθαρχία μηδέν. "Κορίτσια, σειρά! Η μία πίσω από την άλλη, μην κάνετε δυάδες! Πατάτε στην κίτρινη λωρίδα, οι πετσέτες σας μικρά τετραγωνάκια για να χωρέσουμε". Κι όμως κάθε βράδυ, παρά την κούραση, ξετυλίγονταν οι αστερισμοί, τους εντόπιζαν οι δύο του Τρίο, μας τους έδειχναν κι εμείς απομέναμε να κοιτάζουμε εκστασιασμένοι γιατί είναι γνωστό ότι τα αστέρια στου Άη-Γιάννη το στερέωμα λάμπουν περισσότερο, ειδικά σαν τα χαζεύει κανείς χουχουλιάζοντας στο sleeping bag του. Όπως στη διανυκτέρευση στο Παπά-Νερό, παντού κραυγές και κάστορες. Όπως και στην Ξηρόβρυση μετά από λίγες μέρες. Εκεί η νύχτα πέρασε με γέλια, μπύρες φιξ και (ξερό) ψωμί, περίσσευμα απ'το βραδινό, ενώ μαγνήτιζε τα βλέμματα το κόκκινο φεγγάρι. Και γνώρισα του Πήλιου την κρυφή τη μαγεία / κάτω από τα πλατάνια και τριγύρω απ'την πυρά / και κουβαλώντας πιάτα από τα μαγειρεία / ένιωσα πώς χτυπάει του Πηλίου η καρδιά. Έφυγαν κι άλλες μέρες, κι άλλες, Βραδιά Αρχηγών σε χρόνο μηδέν: στάχυα, κότες, νάνοι, γιαγιάδες, μάγισσες και ξωτικά, highway to hell και pink floyd. Να σε δω να μου χαμογελάς / και του χρόνου εδώ μαζί μου να τραγουδάς / τον ίδιο στίχο / τις τρελές μας στιγμές κρατώ / δεν τις λησμονώ / και περιμένω να σε δω να γελάς. Μακάρι σε μια σκηνή με κόκκινες κουκέτες και φουξ σεντόνια ή στο αγαπημένο μας γήπεδο βόλεϋ των βραδινών συναντήσεων στα κλεφτά ή στις καινούριες βρύσες, πλένοντας τα δόντια μας, να συναντηθούμε και του χρόνου. Γιατί η αγάπη είναι παντού, αυτή η ιδιαίτερη αγάπη που μόνο αυτοί που έχουν ζήσει τόσες μέρες με γκρίνια, φωνές, νεύρα, απελπισία, απόγνωση, κλάματα, στραμπουλήγματα, πόνο, αγωνία, αράχνες, σαύρες, βρωμούσες, απλυσιά, αρμύρα, πανικό, άσθμα, φάρσες, γέλια, ανέκδοτα, παρατσούκλια, μπλε ιστορίες, τραγούδια, αυτοσχεδιασμούς, εμπνεύσεις της στιγμής, πιάνα και κιθάρες, χορούς και πανηγύρια, κρέπες με κασέρι και ζαμπόν, κρασιά Χατζηβαρύτη, Ολυμπιακές Νύχτες, σάπια βερίκοκα, πατάτες, μακαρόνια, καντίνα, ντουζ, αγόρια που κρυφοκοιτούν, πετσέτες που πέφτουν, κουτσομπολιά που μαθαίνονται, Αιματοβαμμένες Νύφες, βουλωμένες τουαλέτες, σπασμένα σαμπουάν, διευθέτηση, μερέντα, αναμμένη πυρά, βραχιολάκια απ'τα σκοινιά των παραπέτων και αιώνια πλατάνια, καταλαβαίνουν. Μπάτο Τσοφρόγκα, λοιπόν σε όλα τα αγανακτισμένα γατάκια... Αφήστε τα πουλιά να πετάν.



Και επιβεβαιώνω στην ουράνια Μυρτού, που τα ίδια γράφει στο "Χάρτινο Τσίρκο" της αλλιώς και πιο ωραία, τα ραντεβού μας εδώ. Και εκεί. Και αλλού, στα μόνιμα της και περιστασιακά μου. Στις αλλαγές δράσης σκηνών μικρών και μεγάλων. Στα άστρα που αχνοφαίνονται πάνω απ'το φιλέ του γηπέδου. :)

2 σχόλια:

  1. τούλι(για κάποιο λόγο δεν με βάζει από Google)11 Αυγούστου 2011 - 2:50 π.μ.

    Tώρα τι να σου πω?Που κοντέψανε να με πάρουνε τα ζουμιά!?Όντως,βάλαμε πια ένα οριστικό τέλος σε μία από τις καλύτερες -αν όχι την καλύτερη- περιόδους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στο Πήλιο.Κρίμα ρε γαμώτο,πολύ κρίμα...
    Και να μου πεις την διεύθυνσή σου εκεί στην Χίο να σου στείλω άμεσα 6000 κουτάκια ΕΨΑ πορτοκαλάδα,λεμονάδα,σόδα και ice tea,όπως επίσης το Τρίο(ΜΕ τις κιθάρες του φυσικά!),το βόλεϋ(ΜΕ τα αστέρια από πάνω εννοείται),εμένα και το σακί των ανέμων.Έγινε?!;)
    Εγώ είμαι Βόλο τώρα,είπα να κατέβω για μία μέρα,να δω τι κάνει κι εδώ ο κόσμος και αύριο ξαναγυρνάω στη βάση μου.Oh yes,για τον Άη-Γιάννη μιλάω,δεν έχω φύγει καθόλου από τότε που τελειώσαμε...μάλλον θα βοηθήσω και στην τρίτη περίοδο στη βραδιά τραγουδιού,αν δεν βρουν την περσινή μουσικό τους.Κατά τ'άλλα,αμυγδαλίτιδα, πονοκέφαλος,πυρετός(ευτυχώς αυτός τελείωσε) και σπίτι.(Εξξξαίιιιιρετα!)
    Αυτά.Καλά να περνάς ζουμπουρλινουνινουδάκι μου,θα τα πούμε αρχές Σεπτέμβρη επάνω.Φιλάκια πολλά!!!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντέχω γιατί σε 5 μέρες θα είμαι πίσω και μου είπαν ότι υπάρχει πια στη Θεςς μαγαζί που φέρνει Έψες! :) Μέχρι τότε μανταρινάδες και βυσσινάδες Κάμπος, το Χιώτικο προϊόν. Εσύ, μανδάμ, είσαι στο ωραίο κλίμα ακόμα και δε βιώνεις το στερητικό σύνδρομο. Εγώ δω με θειάδες και γιαγιάδες κατσιρδώ. Σου λέω, χτες πήγαμε Μάλαμα (είχε δω συναυλία) και μας φώναζε "πουλάκια μου" και μέχρι κι αυτό κατασκήνωση μου θύμισε. Τι λέει η Γου Περίοδος; Εσύ da best μουσικός, θα λολαθούν οι πλάτανοι απ'τις μουσικές σου. Δε θα ανέβεις όμως καθόλου Σαλονίκη; Πότε θα σε δούμε πια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή