2.5.11

Tons of wicked little thoughts merrily appear


Πρωτομαγιά χτες (πραγματικά δεν πήρα χαμπάρι πότε ξεκίνησε και πως πέρασε κοτζάμ Πάσχα), πήγα στους παππούδες για φαγητό. Έφαγα ένα κομμάτι παστίτσιο που ισοδυναμούσε με το μισό ταψί (ο παππούς βέβαια απόρησε όταν σταμάτησα να τρώω σκασμένη: "μα καλά, χόρτασες με τόσο λίγο;"). Ύστερα προσπάθησα - μάταια - να διαβάσω. Κατέληξα να βλέπω καλλιτεχνικό πατινάζ και θυμήθηκα τις μέρες που, ως φιλοξενούμενη Γάλλων, δοκίμασα κι εγώ το άθλημα. Τραγωδία! Στα πρώτα βήματα μακριά απ'την πλαϊνή μπάρα τα 'παιξα και φώναζα "aidez-moi s'il vous plait", κι έτρεχαν οι τριγύρω - γνωστοί και άγνωστοι - να με περιμαζέψουν.
Γύρισα απ'τους παππούδες λίγο μελαγχολική, ίσως γιατί μοσχοβόλησε πολύ παρελθόν και λίγο Πέμπτη (πάντα με στεναχωρούσαν οι Πέμπτες). Μα μετά συνειδητοποίησα ότι σε 17 μέρες θα είμαι αποδεσμευμένη από οποιαδήποτε εκκρεμότητα, χωρίς ταυτότητα χαρακτηριστική της απασχόλησής μου. Θα ταξιδεύω παντού ή πουθενά, λίγο πιο κόκκινη και με γαλάζια όνειρα, κι αργότερα, επιτέλους, με μάτια τέτοια στον περιβάλλοντα χωροχρόνο μου.
Τέλος πάντων, με τούτα και με κείνα έφτιαξε η διάθεσή μου κι άρχισα να ξανατραγουδώ τις επιτυχίες του Camelot, κι ο καημένος Φρεντ τρόμαζε βλέποντάς με στα μεταίχμια. Τι να κάνουμε; Αφού το άσμα που επί σκηνής ξεδιπλώσαμε το δηλώνει καθαρά: Tra-la it's May, the month of "yes you may", the time for every frivolous whim, proper or im.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου